بررسی تاثیر روش تدریس معکوس بر خودکارآمدی ریاضی و مهارت حل مسئله دانش آموزان دوره متوسطه اول شهر تهران

روش تدریس معکوس با تغییر ساختار زمان و مکان آموزش، فرصت های تعاملی بیشتری در کلاس ایجاد می کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر این روش بر دو متغیر کلیدی خودکارآمدی ریاضی و مهارت حل مسئله دانش آموزان انجام شد. این مطالعه به روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر پایه نهم منطقه ۶ آموزش و پرورش شهر تهران بود. از میان مدارس، دو کلاس (۴۶ دانش آموز) به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۳ نفر) و کنترل (۲۳ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه، مفاهیم فصل «ریشه و توان» کتاب ریاضی را با روش معکوس آموزش دیدند، در حالی که گروه کنترل با روش متداول تدریس دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی ریاضی میدلتون و ویرایش شده و آزمون معلم ساخته مهارت حل مسئله با تایید روایی و پایایی بودند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین گروه های آزمایش و کنترل از لحاظ ترکیب متغیرهای خودکارآمدی و مهارت حل مسئله، تفاوت معناداری وجود دارد. به طور جداگانه، نمرات خودکارآمدی ریاضی و مهارت حل مسئله دانش آموزان گروه آزمایش به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. اجرای روش تدریس معکوس می تواند به عنوان یک راهبرد موثر برای افزایش باور دانش آموزان به توانایی های ریاضی و همچنین ارتقای مهارت حل مسئله آنان مورد استفاده قرار گیرد. این روش با ایجاد فضای تعاملی تر و فعال تر در کلاس، امکان تمرین هدایت شده و رفع اشکال عمیق تر را فراهم می سازد.واژگان کلیدی: تدریس معکوس، خودکارآمدی ریاضی، مهارت حل مسئله، دانش آموزان، آموزش ریاضی.