نقش تعامل عاطفی آموزش دهنده در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان

این مقاله به بررسی نقش حیاتی و تاثیرگذار تعامل عاطفی آموزش دهنده بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد. در دهه های اخیر، پارادایم های آموزشی از رویکرد صرفا شناختی و انتقال محتوا به سمت رویکردهای انسان مدار و رابطه محور تغییر جهت داده اند. در این میان، بعد عاطفی تعامل میان معلم و دانش آموز به عنوان یک عامل کلیدی در شکل گیری محیط یادگیری اثربخش شناخته شده است. تعامل عاطفی آموزش دهنده به مجموعه اقدامات، واکنش ها و ارتباطات گرم و حمایت گرانه معلم اشاره دارد که فراتر از انتقال صرف اطلاعات، به درک و پاسخگویی به نیازهای عاطفی و اجتماعی دانش آموزان می پردازد. عاطفه نقشی بنیادین در فرایند یاددهی–یادگیری ایفا می کند؛ زیرا محیط عاطفی مثبت، امنیت روانی لازم برای ریسک پذیری شناختی، افزایش انگیزش درونی و تقویت توجه و تمرکز را فراهم می آورد. این پژوهش با رویکرد مروری–تحلیلی، ادبیات نظری و شواهد تجربی مرتبط با تاثیرات این نوع تعامل بر جنبه های مختلف یادگیری دانش آموزان را مورد واکاوی قرار می دهد. نتایج نشان می دهند که تعامل عاطفی قوی، به طور معناداری با افزایش انگیزش، بهبود درک مطلب، کاهش اضطراب های مرتبط با مدرسه و در نهایت ارتقاء عملکرد تحصیلی دانش آموزان همبستگی مثبت دارد. این یافته ها بر لزوم توجه نظام های آموزشی به توسعه مهارت های هوش هیجانی و تعامل عاطفی در برنامه تربیت معلم تاکید می کند تا محیط های آموزشی به بستری برای رشد جامع مترتب شوند.

کلیدواژه ها:

تعامل عاطفی ، آموزش دهنده ، عملکرد تحصیلی ، انگیزش یادگیری ، روان شناسی تربیتی