بررسی تاثیر برنامه های آموزش اجتماعی–عاطفی بر رفتارهای اجتماعی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر برنامه های آموزش اجتماعی–عاطفی بر بهبود و تعدیل رفتارهای اجتماعی دانش آموزان در محیط های آموزشی صورت گرفته است. آموزش اجتماعی–عاطفی (SEL) به عنوان یک فرایند نظام مند جهت کسب مهارت های لازم برای درک و مدیریت هیجانات، تعیین و دستیابی به اهداف مثبت، احساس و ابراز همدلی با دیگران، برقراری و حفظ روابط موثر و تصمیم گیری مسئولانه تعریف می شود. یافته های پژوهش های متعدد نشان می دهد که اجرای موفق این برنامه ها منجر به ارتقاء عملکرد تحصیلی، کاهش مشکلات رفتاری، افزایش انسجام گروهی و بهبود کلی سلامت روان دانش آموزان می گردد. این مقاله با مروری بر مبانی نظری، مولفه های کلیدی مهارت های اجتماعی و عاطفی، نقش محوری مدرسه و معلم، و همچنین تحلیل تاثیرات مثبت آن بر شاخص هایی نظیر همکاری، همدلی و کاهش پرخاشگری، به بررسی چالش ها و راهکارهای عملیاتی برای نهادینه سازی این آموزش ها در نظام آموزشی کشور می پردازد. نتیجه گیری کلی بر اهمیت ادغام آموزش های اجتماعی–عاطفی در برنامه درسی رسمی به عنوان یک ضرورت تربیتی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش اجتماعی–عاطفی ، رفتارهای اجتماعی ، همدلی ، پرخاشگری ، مهارت های زندگی ، برنامه درسی.