تحلیل نقش سیاست های آموزشی آموزش وپرورش در بهبود کیفیت نظام آموزشی

نظام آموزش وپرورش به عنوان زیربنای توسعه پایدار در هر کشور، نیازمند سیاست گذاری های دقیق، علمی و مبتنی بر واقعیت های اجتماعی و اقتصادی است. هدف این مقاله، تحلیل و بررسی نقش سیاست های اتخاذ شده توسط وزارت آموزش وپرورش ایران در دهه های اخیر و تاثیر آن بر شاخص های کیفیت آموزشی است. روش این پژوهش، توصیفی-تحلیلی بوده و با مرور اسناد بالادستی نظیر سند تحول بنیادین و بررسی ادبیات پژوهشی موجود، به واکاوی چالش ها و فرصت ها پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که اگرچه سیاست هایی نظیر هوشمندسازی مدارس، رتبه بندی معلمان و تغییرات ساختاری در نظام آموزشی با هدف ارتقای کیفیت تدوین شده اند، اما در مرحله اجرا با چالش هایی نظیر تمرکزگرایی شدید، کمبود منابع مالی و شکاف بین برنامه درسی قصد شده و کسب شده مواجه بوده اند. همچنین نتایج حاکی از آن است که بهبود کیفیت نظام آموزشی، نیازمند گذار از رویکرد کمی گرایی به کیفی گرایی، استقرار مدیریت آموزشگاهی مستقل و توجه ویژه به منزلت و صلاحیت حرفه ای معلمان است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: سیاست آموزشی ، کیفیت آموزش ، سند تحول بنیادین ، مدیریت آموزشی ، عدالت آموزشی ، برنامه درسی ، آموزش وپرورش ایران.