جادوی قصه گویی: استفاده از روایتگری برای تدریس مفاهیم پیچیده

در عصر انفجار اطلاعات و کاهش دامنه توجه دانش آموزان، شیوه های سنتی تدریس مبتنی بر انتقال مستقیم حقایق و داده ها، کارایی خود را از دست داده اند. قصه گویی یا روایتگری (Storytelling) نه به عنوان یک ابزار سرگرمی جانبی، بلکه به عنوان یک استراتژی شناختی بنیادین، راهکاری قدرتمند برای «معنادار کردن» اطلاعات و تسهیل یادگیری مفاهیم پیچیده و انتزاعی ارائه می دهد. این مقاله با رویکردی بین رشته ای، به بررسی مبانی عصب شناسی، روانشناسی شناختی و پداگوژی قصه گویی می پردازد. هدف اصلی، تبیین چگونگی تبدیل محتوای درسی خشک و پیچیده (مانند فرمول های فیزیک یا قواعد دستوری) به ساختارهای روایی جذاب است که منجر به درگیری عاطفی و تثبیت حافظه بلندمدت می شود. در این پژوهش تفصیلی، مکانیسم های تاثیرگذاری داستان بر مغز، ساختارهای روایی قابل اجرا در کلاس درس، کاربرد قصه گویی در علوم پایه و انسانی، نقش فناوری های نوین در روایتگری دیجیتال و چالش های پیاده سازی این رویکرد در نظام آموزشی ایران مورد واکاوی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که قصه گویی با همگام سازی امواج مغزی معلم و دانش آموز و تحریک ترشح ناقل های عصبی خاص، «یادگیری» را به «تجربه زیسته» تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: روایتگری آموزشی ، قصه گویی دیجیتال ، علوم اعصاب یادگیری ، حافظه اپیزودیک ، انتقال مفاهیم انتزاعی ، طراحی آموزشی ، هوش هیجانی ، کلاس درس تعاملی.