روش ها و ابزارهای ارزشیابی مستمر توسط آموزگار ابتدایی برای بهبود فرآیند یادگیری دانش آموزان

این مقاله با هدف تبیین نقش و کارکرد ارزشیابی مستمر در بهبود فرآیند یاددهی–یادگیری در دوره ابتدایی تدوین شده است. ارزشیابی مستمر به عنوان رویکردی فرایندمحور و یادگیرنده مدار، نه یک فعالیت مقطعی، بلکه بخشی جدایی ناپذیر از جریان آموزش تلقی می شود که امکان شناسایی به هنگام وضعیت یادگیری، نیازها و تفاوت های فردی دانش آموزان را فراهم می سازد. در این نوشتار، ضمن بررسی مبانی نظری و مفهومی ارزشیابی تکوینی، بر نقش حرفه ای آموزگار ابتدایی در طراحی، اجرا و تحلیل ارزشیابی های مستمر تاکید شده است. روش تحقیق از نوع تحلیلی–کیفی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای بوده و داده ها از طریق تحلیل محتوای منابع علمی و آموزشی مرتبط گردآوری و تفسیر شده اند. یافته ها نشان می دهد که استفاده هدفمند از روش ها و ابزارهای متنوع ارزشیابی مستمر، همراه با بازخورد توصیفی و به موقع، موجب ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و تقویت انگیزه و اعتمادبه نفس آنان می شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که شایستگی های حرفه ای آموزگار و بهره گیری از نتایج ارزشیابی در اصلاح تدریس، نقش تعیین کننده ای در اثربخشی این رویکرد دارد. در مجموع، توجه آگاهانه به ارزشیابی مستمر می تواند آن را از ابزاری صرفا سنجش محور به عاملی یادگیری ساز و رشددهنده در آموزش ابتدایی تبدیل کند و زمینه ساز تحقق یادگیری پایدار در دانش آموزان شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: ارزشیابی مستمر ، ارزشیابی تکوینی ، آموزش ابتدایی ، نقش آموزگار ، بهبود یادگیری.