نقش خانواده و آموزش و پرورش در تربیت اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش دو نهاد بنیادین خانواده و آموزش و پرورش در فرآیند تربیت اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان انجام شده است؛ این دو نهاد به عنوان ارکان اصلی جامعه پذیری، اگرچه دارای کارویژه های متمایز هستند، اما در تعاملی پیچیده و تنگاتنگ، شخصیت اخلاقی و منش اجتماعی نسل آینده را شکل می دهند؛ خانواده به عنوان نخستین کانون تربیت، با ایجاد دلبستگی عاطفی و ارائه الگوی رفتاری مستقیم، پایه های اولیه مفاهیمی چون همدلی، صداقت و مسئولیت پذیری را در کودک بنا می نهد، در حالی که آموزش و پرورش به عنوان نهادی رسمی و فراگیر، وظیفه دارد این آموزه ها را در بستری گسترده تر و با استفاده از روش های نظام مند، به سطحی از تعمیم و تعقل اجتماعی ارتقا دهد؛ یافته های این مطالعه که به روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای گردآوری شده است، نشان می دهد که ضعف در هر یک از این دو نهاد یا عدم هماهنگی میان آنها، منجر به بروز شکاف در شخصیت دانش آموز و آسیب پذیری او در برابر کج روی های اخلاقی و ناسازگاری های اجتماعی می شود؛ بر این اساس، نتیجه گیری می شود که دستیابی به جامعه ای متعالی، مستلزم ایجاد یک مثلث تربیتی هماهنگ و هدفمند شامل خانواده، مدرسه و جامعه است که در آن، هر کدام با شناخت دقیق وظایف خود، در مسیری واحد برای پرورش انسانی متعهد، مسئول و اخلاق مدار گام بردارند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: خانواده ، آموزش و پرورش ، تربیت اجتماعی ، تربیت اخلاقی ، دانش آموزان.