بررسی رابطه سبک های فرزندپروری و سازگاری تحصیلی دانش آموزان

این مقاله به بررسی جامع رابطه میان سبک های فرزندپروری و سازگاری تحصیلی دانش آموزان می پردازد. سبک های فرزندپروری به عنوان یکی از مهم ترین عوامل محیطی موثر بر رشد اجتماعی، هیجانی و شناختی کودک، تاثیرات عمیقی بر نحوه مواجهه دانش آموز با محیط مدرسه و سازگاری او با الزامات تحصیلی دارد. هدف از این پژوهش، تحلیل نظری و کاربردی سازوکارهایی است که از طریق آن ها سبک های مختلف والدگری (اقتدارگرا، مقتدرانه، سهل گیر و سهل انگار) بر ابعاد سازگاری تحصیلی (نظیر انگیزه درسی، خودکارآمدی، روابط با همسالان و معلمان و عملکرد تحصیلی) اثر می گذارند. یافته های تحلیلی نشان می دهند که سبک مقتدرانه با فراهم آوردن تعادل میان حمایت و کنترل، بیشترین تاثیر مثبت را بر افزایش استقلال، خودتنظیمی و در نهایت سازگاری تحصیلی مطلوب دارد. در مقابل، سبک های افراطی مانند سهل انگار و اقتدارگرا با کاهش انگیزه درونی و افزایش اضطراب، سازگاری را مختل می کنند. در پایان، راهکارهای کاربردی برای والدین و متخصصان آموزشی جهت ترویج سبک های موثر و بهبود سازگاری تحصیلی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، سازگاری تحصیلی ، روابط والدین و فرزند ، محیط خانواده ، عملکرد تحصیلی.