مدرسه؛ بستر رشد اخلاقی، فرهنگی و اجتماعی دانش آموز

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 16

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RRCONF01_8799

تاریخ نمایه سازی: 28 بهمن 1404

چکیده مقاله:

مدرسه، به عنوان نهاد بنیادین آموزش و پرورش رسمی، فراتر از انتقال دانش های علمی، نقشی محوری در شکل دهی به ابعاد اخلاقی، فرهنگی و اجتماعی نسل آینده ایفا می کند. این مقاله پژوهشی با رویکرد تحلیلی-توصیفی، بر اهمیت و جایگاه سه گانه مدرسه در تامین رشد همه جانبه دانش آموزان در بستر تحولات پیچیده معاصر تاکید می ورزد. در دنیای امروز که جریان های متعدد فرهنگی و اجتماعی به واسطه فناوری های نوین، مرزهای سنتی تعلیم و تربیت را به چالش کشیده اند، مدرسه باید کارکرد خود را از یک مرکز انتقال اطلاعات به محیطی فعال برای تربیت اخلاقی، تثبیت هویت فرهنگی و تسهیل فرایند اجتماعی شدن دانش آموز بازتعریف کند. در بعد اخلاقی، مدرسه مکانی است که در آن هنجارها، ارزش های بنیادین و اصول عدالت از طریق برنامه درسی رسمی و به ویژه برنامه درسی پنهان (فضای مدرسه، تعاملات معلم و دانش آموز) نهادینه می شوند. این امر نیازمند بازنگری در نقش معلم به عنوان الگوی رفتاری و اخلاقی و تلفیق اصول اخلاقی با محتوای آموزشی است. در حوزه فرهنگ، مدرسه باید بستری فراهم آورد تا دانش آموزان ضمن احترام به میراث فرهنگی و ارزش های ملی-اسلامی، توانایی تعامل سازنده با فرهنگ های متنوع جهانی را نیز کسب کنند؛ مسئله ای که ضرورت بومی سازی آموزش و تقویت هویت فرهنگی بومی را برجسته می سازد. از منظر اجتماعی، مدرسه مهم ترین محیط غیرخانوادگی برای یادگیری نقش ها، مهارت های تعاملی، حل تعارض و پذیرش مسئولیت های جمعی است. این اجتماعی شدن به دانش آموزان کمک می کند تا شهروندانی فعال و مسئولیت پذیر در جامعه تربیت شوند. پژوهش حاضر با بررسی دیدگاه های صاحب نظران ایرانی و تحلیل چالش های موجود در نظام آموزشی کشور، نشان می دهد که فقدان هم افزایی کافی میان مدرسه، خانواده و جامعه، و تمرکز بیش از حد بر سنجش های عملکردی کوتاه مدت، مانع از تحقق کارکرد تربیتی کامل مدرسه شده است. نتایج کلی پژوهش حاکی از آن است که موفقیت در تربیت نسلی متعادل، نیازمند تحول پارادایمی است که در آن، ابعاد اخلاقی، فرهنگی و اجتماعی نه به عنوان مواد درسی فرعی، بلکه به عنوان محورهای اصلی برنامه ریزی آموزشی و ارزشیابی تلقی شوند. این امر مستلزم تدوین راهکارهای عملی برای تقویت مولفه های نهفته مدرسه، توانمندسازی معلمان در نقش مربیگری، و ایجاد سازوکارهای موثر برای مشارکت فعال اولیا و نهادهای اجتماعی در فرایند رشد دانش آموز است.

نویسندگان

سیما شانطری

کارشناسی آموزش ابتدایی

مرضیه بیگم سلیمانیان

کارشناسی آموزش ابتدایی

خدیجه حبیبی بنافتی

کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی