بررسی رابطه بازی های گروهی با افزایش اعتماد به نفس دانش آموزان ابتدایی/

این پژوهش با هدف بررسی رابطه معنادار بین مشارکت فعال در بازی های گروهی و سطح اعتمادبه نفس دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. دوره ابتدایی به عنوان یکی از حیاتی ترین مراحل رشد شناختی، اجتماعی و عاطفی، بستری فراهم می آورد که در آن شکل گیری خودپنداره و احساس شایستگی فردی از اهمیت بالایی برخوردار است. اعتمادبه نفس، به عنوان یک سازه روانشناختی محوری، نه تنها بر عملکرد تحصیلی بلکه بر تعاملات اجتماعی و سازگاری فرد با محیط تاثیر مستقیم دارد. بازی های گروهی، به دلیل ماهیت تعاملی، نیازمند برقراری ارتباط، رعایت قواعد، همکاری برای دستیابی به اهداف مشترک، مدیریت تعارضات و پذیرش نقش های مختلف در ساختار گروهی هستند. این ویژگی ها زمینه ساز تقویت مهارت های بین فردی و افزایش ادراک فرد از توانمندی های خود در مواجهه با چالش ها و موفقیت های جمعی می باشند. فرضیه اصلی این پژوهش بر این مبنا استوار است که میزان و کیفیت مشارکت در فعالیت های گروهی ساختاریافته و هدفمند، ارتباط مثبت و معناداری با افزایش مولفه های سه گانه اعتمادبه نفس (شایستگی تحصیلی، شایستگی اجتماعی و رضایت کلی از زندگی) در کودکان دبستانی دارد. روش شناسی این تحقیق ترکیبی از رویکرد توصیفی-همبستگی بوده و از ابزارهای استاندارد روان سنجی برای سنجش سطح اعتمادبه نفس و همچنین پرسشنامه هایی مبتنی بر مشاهده عملکرد در محیط بازی برای ارزیابی میزان تعاملات گروهی استفاده شده است. تحلیل های آماری صورت گرفته (شامل ضرایب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) نشان دادند که مولفه هایی نظیر پذیرش گروهی، ابراز وجود موفق در تیم و موفقیت در اجرای وظایف مشترک، پیش بینی کننده های قوی برای افزایش اعتمادبه نفس عمومی دانش آموزان محسوب می شوند. این یافته ها تاکید می کنند که ادغام هدفمند بازی های گروهی در برنامه درسی، نه صرفا به عنوان فعالیت تفریحی، بلکه به عنوان ابزاری تربیتی برای توسعه سرمایه اجتماعی و روانی کودکان، امری ضروری است. نتایج حاصل از این مطالعه می توانند راهنمایی های عملی برای معلمان، روانشناسان مدارس و سیاست گذاران آموزشی در طراحی مداخلات موثر جهت ارتقای سلامت روان و کارایی دانش آموزان ارائه دهند.

کلیدواژه ها:

بازی های گروهی ، اعتمادبه نفس ، دوره ابتدایی ، رشد اجتماعی ، خودپنداره ، تعاملات بین فردی.