مقایسه روش سنتی و روش های فعال تدریس در آموزش گرامر زبان انگلیسی متوسطه دوم

آموزش دستور زبان (گرامر) همواره یکی از مباحث کانون توجه در آموزش زبان دوم بوده است. در طول تاریخ آموزش زبان انگلیسی، روش های متعددی برای تدریس گرامر مورد استفاده قرار گرفته اند که می توان آن ها را در دو طیف عمده «روش سنتی» و «روش های فعال» دسته بندی کرد. روش سنتی که ریشه در رویکردهای ساختارگرا و سنتی دارد، بر آموزش قواعد به صورت صریح، تجزیه و تحلیل ساختارهای مجزا و تمرکز بر دقت (Accuracy) تاکید می ورزد. این روش اغلب با استفاده از مکانیزم هایی چون ترجمه، تکرار و تمرین های مبتنی بر پر کردن جای خالی همراه است و نقش اصلی معلم را در انتقال دانش فعال می داند.در مقابل، روش های فعال که مبتنی بر رویکردهای ارتباطی و سازنده گرایی هستند، هدف نهایی آموزش گرامر را نه صرفا دانستن قاعده، بلکه استفاده موثر و معنادار از آن در موقعیت های ارتباطی واقعی می دانند. این رویکردها بر درگیری فعال دانش آموز، کشف قاعده (Inductive learning)، تعامل و کاربرد محتوای زبانی در بافت معنادار تمرکز دارند. روش هایی نظیر یادگیری مبتنی بر وظیفه (Task-based Learning)، یادگیری مشارکتی و رویکردهای بازی محور، گرامر را نه به عنوان هدفی مستقل، بلکه به عنوان ابزاری برای برقراری ارتباط موثر معرفی می کنند.این مقاله با رویکردی تحلیلی-پژوهشی، به مقایسه تطبیقی این دو پارادایم در بستر آموزش زبان انگلیسی در دوره متوسطه دوم ایران می پردازد. تحلیل نشان می دهد که در حالی که روش سنتی ممکن است در انتقال سریع مفاهیم ساختاری برای سطوح مبتدی مفید باشد، رویکردهای فعال به دلیل ایجاد ارتباط معنادار، افزایش انگیزه درونی، تقویت مهارت های چهارگانه و تسهیل یادگیری پایدار، پاسخگویی بهتری به اهداف ارتباطی آموزش زبان مدرن دارند. با این حال، اجرای موثر روش های فعال در نظام آموزشی کنونی با چالش هایی نظیر کمبود زمان، حجم زیاد محتوای درسی، تمرکز بیش از حد بر ارزشیابی های سنتی و نیاز به بازنگری در ساختار کلاس درس مواجه است. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت یکپارچه سازی هوشمندانه عناصر مثبت هر دو رویکرد و به ویژه توانمندسازی دبیران برای گذار از معلم محوری به دانش آموز محوری در تدریس گرامر تاکید دارد تا اطمینان حاصل شود که یادگیرندگان نه تنها "گرامر را می دانند"، بلکه "می توانند از آن استفاده کنند".

کلیدواژه ها:

آموزش گرامر ، روش سنتی ، روش های فعال ، رویکرد ارتباطی ، ساختارگرایی ، یادگیری مشارکتی ، دبیران زبان انگلیسی