یادگیری خودتنظیمی و موفقیت تحصیلی

یادگیری خودتنظیمی به عنوان یک فرایند فعال و ساختاریافته شناختی، فراشناختی و انگیزشی تعریف می شود که در آن فراگیران اهداف خود را تعیین کرده، برای دستیابی به آن ها راهبردهایی به کار می گیرند، فرایند یادگیری خود را نظارت و کنترل می کنند و آن را در موقعیت های جدید به کار می بندند. پژوهش های متعدد، رابطه مثبت و معناداری بین کاربست راهبردهای خودتنظیمی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان و دانشجویان گزارش کرده اند. این مقاله با رویکردی علمی–ترویجی و با هدف کاربردی، ضمن تشریح مبانی نظری یادگیری خودتنظیمی، مولفه های اصلی آن شامل شناختی، فراشناختی و انگیزشی را تحلیل نموده و ارتباط آن را با موفقیت تحصیلی تبیین می کند. همچنین نقش محیط آموزشی و معلم در پرورش این ظرفیت حیاتی مورد بررسی قرار گرفته و در نهایت پیشنهادهایی عملی برای معلمان، مربیان و سیاست گذاران آموزشی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، موفقیت تحصیلی ، راهبردهای فراشناختی ، خودکارآمدی ، انگیزش درونی ، آموزش