بررسی رابطه انگیزش درونی، خودکارآمدی و بهره وری کارکنان شهرداری

پژوهش حاضر با هدف مدل سازی رابطه میان انگیزش درونی، خودکارآمدی و بهره وری کارکنان شهرداری انجام شد. در سازمان های خدمات محور شهری، به ویژه شهرداری ها که به طور مستقیم با کیفیت زندگی شهروندان در ارتباط اند، ارتقای بهره وری منابع انسانی یکی از مولفه های اساسی توسعه پایدار شهری محسوب می شود. با این حال، بسیاری از برنامه های بهبود عملکرد، صرفا بر عوامل ساختاری یا نظارتی تمرکز دارند و به متغیرهای روان شناختی بنیادین مانند انگیزش درونی و باور به خودکارآمدی کمتر توجه می کنند. این مطالعه با رویکردی کمی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری، به تبیین الگوی علی میان انگیزش درونی، خودکارآمدی و بهره وری کارکنان در بستر سازمانی شهرداری پرداخت