نقش معلم در تقویت روحیه پرسشگری در کلاس درس و تاثیر آن

روحیه پرسشگری به عنوان یکی از مولفه های بنیادین یادگیری عمیق و تفکر انتقادی، نقشی اساسی در کیفیت فرایند آموزش و پرورش ایفا می کند. معلم، به عنوان عامل محوری در مدیریت تعاملات آموزشی و فضای یادگیری، تاثیر تعیین کننده ای در شکل گیری و تقویت این روحیه در کلاس درس دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش معلم در تقویت روحیه پرسشگری دانش آموزان و تبیین پیامدهای آموزشی، شناختی و انگیزشی آن است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با اتکا بر چارچوب های نظری یادگیری فعال، سازنده گرایی و آموزش مبتنی بر تفکر، به تحلیل ابعاد مختلف رفتارها، نگرش ها و راهبردهای تدریس معلم می پردازد که می توانند بستر مناسبی برای طرح سوال، کنجکاوی شناختی و مشارکت فعال دانش آموزان فراهم کنند.یافته های تحلیلی نشان می دهد که معلمانی که از شیوه های تدریس پرسش محور، بازخورد حمایتی، ایجاد امنیت روانی و پذیرش خطا به عنوان بخشی از فرایند یادگیری استفاده می کنند، نقش موثرتری در پرورش روحیه پرسشگری دانش آموزان دارند. تقویت این روحیه نه تنها موجب افزایش درگیری شناختی و عمق یادگیری می شود، بلکه پیامدهایی همچون رشد تفکر انتقادی، افزایش انگیزش درونی، ارتقای اعتمادبه نفس تحصیلی و بهبود مهارت های حل مسئله را نیز به همراه دارد. در مقابل، سبک های تدریس معلم محور و فضای کلاسی مبتنی بر کنترل و ترس از قضاوت، می تواند مانعی جدی در بروز و تداوم رفتارهای پرسشگرانه باشد.در مجموع، نتایج این پژوهش بر اهمیت نقش آگاهانه و هدفمند معلم در طراحی تعاملات آموزشی و مدیریت فضای کلاس تاکید دارد و نشان می دهد که تقویت روحیه پرسشگری می تواند به عنوان راهبردی کلیدی در ارتقای کیفیت یادگیری و تحقق اهداف آموزش معاصر مورد توجه برنامه ریزان آموزشی و معلمان قرار گیرد.کلیدواژه ها: نقش معلم، روحیه پرسشگری، کلاس درس، تفکر انتقادی، یادگیری فعال، تعامل آموزشی