نقش معلم در به کارگیری فناوری های نوین آموزشی

تحولات شتابان فناوری در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با ضرورت بازاندیشی در شیوه های تدریس و یادگیری مواجه ساخته است. در این میان، معلم به عنوان عنصر محوری فرایند آموزش، نقشی تعیین کننده در به کارگیری موثر فناوری های نوین آموزشی ایفا می کند. هدف این مقاله، تبیین علمی و تحلیلی نقش معلم در استفاده هدفمند از فناوری های نوین آموزشی و بررسی پیامدهای آن بر کیفیت یادگیری، انگیزش و درگیری تحصیلی دانش آموزان است. روش مطالعه از نوع تحلیلی توصیفی بوده و با بهره گیری از چارچوب های نظری یادگیری معنادار، یادگیری سازنده گرایانه و آموزش فناورمحور انجام شده است.یافته های تحلیلی نشان می دهد که فناوری های نوین آموزشی، تنها در صورتی می توانند به بهبود فرایند یاددهی–یادگیری منجر شوند که معلم از شایستگی های فناورانه، نگرش مثبت نسبت به نوآوری، و توانایی تلفیق فناوری با اهداف آموزشی برخوردار باشد. معلم آگاه و توانمند، با انتخاب هوشمندانه ابزارهای دیجیتال، طراحی فعالیت های تعاملی، و هدایت یادگیری فعال، زمینه ارتقای تفکر انتقادی، خودتنظیمی یادگیری و یادگیری عمیق دانش آموزان را فراهم می سازد. همچنین نتایج نشان می دهد که نقش معلم از انتقال دهنده صرف محتوا به طراح تجربه های یادگیری فناورمحور و تسهیل گر یادگیری تغییر یافته است.در نهایت، این مقاله تاکید می کند که توسعه حرفه ای معلمان در حوزه فناوری های نوین آموزشی و توجه به بعد تربیتی و انسانی فناوری، می تواند منجر به افزایش اثربخشی آموزش، کاهش شکاف دیجیتال و ارتقای کیفیت نظام آموزشی شود. بنابراین، موفقیت فناوری در آموزش، بیش از آنکه وابسته به ابزار باشد، متکی بر نقش راهبردی معلم در به کارگیری آگاهانه و معنادار آن است.کلیدواژه ها: نقش معلم، فناوری های نوین آموزشی، آموزش فناورمحور، یادگیری الکترونیکی، شایستگی دیجیتال معلم، کیفیت یادگیری