طراحی سناریوهای "مشارکت موازی" در کارگاه های هنری راهبردی برای ادغام تدریجی دانش آموزان گوشه گیر

انزوای اجتماعی و گوشه گیری دانش آموزان در محیط های آموزشی، یکی از چالش های جدی است که مانع از بهره مندی آنان از فرصت های یادگیری مشارکتی می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی راهبردهای همراه کردن دانش آموزان منزوی با فعالیت های کلاسی در رشته های هنری و فعال، بر طراحی و تبیین مدل «مشارکت موازی» تمرکز دارد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد «پژوهش در عمل» است. جامعه پژوهش شامل دانش آموزان گوشه گیر در کارگاه های هنری بود که طی یک پروتکل مداخله ای سه مرحله ای (امنیت فردی، مشارکت موازی و تعامل ساختاریافته) مورد مطالعه قرار گرفتند.یافته های پژوهش نشان داد که طراحی سناریوهای مشارکت موازی وضعیتی که در آن دانش آموز در مجاورت همسالان اما بر روی پروژه شخصی خود فعالیت می کند—به عنوان یک «فیلتر اضطراب زدا» عمل کرده و منجر به کاهش ۷۵ درصدی رفتارهای اجتنابی در محیط کارگاه شده است. همچنین، بهره گیری از فعالیت های هنری «پایان باز» و ابزارهای واسط، با حذف فشار قضاوت و جایگزینی تعاملات کلامی با کنش های مهارتی، موجب تقویت عزت نفس و بهبود ۶۰ درصدی عاملیت خلاق در این دانش آموزان گردید.نتایج نهایی بیانگر آن است که کارگاه های هنر به دلیل ماهیت غیرکلامی، بستری ایده آل برای ادغام تدریجی دانش آموزان منزوی فراهم می کنند. کلید موفقیت در این فرآیند، پرهیز از مداخله اجباری و استفاده از «هنر به مثابه زبان واسطه» است. این رویکرد به دانش آموز اجازه می دهد تا با مدیریت فاصله اجتماعی و تکیه بر توانمندی های فنی، به تدریج از انزوا خارج شده و به بدنه فعال گروه پیوند بخورد.واژگان کلیدی: دانش آموزان منزوی، مشارکت موازی، آموزش هنر، اضطراب اجتماعی، طراحی آموزشی، تعامل همسالان