پیش بینی پیشرفت تحصیلی بر اساس سبک های والدگری دیجیتال در دانش آموزان

با گسترش فناوری های دیجیتال و افزایش حضور کودکان و نوجوانان در فضای مجازی، نقش والدین در هدایت و تنظیم رفتارهای آنلاین فرزندان بیش از گذشته اهمیت یافته است. «والدگری دیجیتال» به عنوان مجموعه ای از راهبردهای نظارت، همراهی، آموزش و مدیریت فعالیت های رسانه ای فرزندان، می تواند تاثیر مستقیمی بر رفتارهای یادگیری و پیشرفت تحصیلی آنان داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف مرور نظام مند مطالعات داخلی و خارجی در زمینه رابطه سبک های والدگری دیجیتال و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شد.روش پژوهش از نوع مطالعه مروری است. برای گردآوری منابع، پایگاه های اطلاعاتی SID، Magiran، Noormags و Civilica در بازه زمانی سال های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۳ جست وجو شد. پس از غربال گری و حذف منابع تکراری یا نامرتبط، ۱۳ مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب گردید.نتایج مرور نشان داد سبک های والدگری آسان گیر و کنترل گری ضعیف در فضای دیجیتال، احتمال اعتیاد به اینترنت، اهمال کاری تحصیلی و افت عملکرد آموزشی دانش آموزان را افزایش می دهد. در مقابل، سبک والدگری مقتدر همراه با نظارت هوشمندانه، تنظیم زمان استفاده از فناوری، گفت وگو درباره سواد رسانه ای و هدایت فرزندان به بهره گیری آموزشی از اینترنت با افزایش انگیزه پیشرفت، خودتنظیمی یادگیری و بهبود عملکرد تحصیلی رابطه مثبت دارد. همچنین، سواد رسانه ای والدین و میزان آمادگی دیجیتال آنان از عوامل مهمی هستند که کیفیت والدگری دیجیتال و تاثیر آن بر موفقیت تحصیلی را تعیین می کنند.به طور کلی، یافته ها نشان می دهد والدگری دیجیتال موثر می تواند نقش پیش بینی کننده مهمی در ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان داشته باشد. بنابراین، تقویت سواد رسانه ای والدین و توسعه برنامه های آموزشی مبتنی بر والدگری دیجیتال می تواند از راهبردهای کلیدی برای ارتقای کیفیت یادگیری و موفقیت تحصیلی نسل جدید باشد.کلیدواژه: والدگری دیجیتال، سبک های فرزندپروری، سواد رسانه ای والدین، پیشرفت تحصیلی، دانش آموزان، یادگیری دیجیتال