"هنر روایتگری تعاملی؛ ابزاری برای تسهیل پردازش اطلاعات و شکوفایی انگیزش درونی دانش آموزان"

پژوهش حاضر با هدف واکاوی و مقایسه اثربخشی دو راهبرد آموزشی نوین «هنر روایتگری تعاملی» و «یادگیری بازی محور» بر ارتقاء مولفه های خلاقیت در دانش آموزان دختر پایه سوم ابتدایی انجام پذیرفته است با توجه به ضرورت گذار از الگوهای سنتی به سوی پداگوژی های هنری، این مطالعه به مقایسه اثربخشی روایتگری مشارکت جو و بازی های آموزشی در تغییر ساختارهای شناختی دانش آموزان دختر پرداخته است این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه می باشد جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه سوم ابتدایی ناحیه ۲ اصفهان در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ است. ۴۸ دانش آموز با روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه ۱۶ نفره (روایتگری تعاملی، بازی محور و گواه) جایگزین شدند. ابزار سنجش، فرم تصویری آزمون خلاقیت تورنس (فرم ب) بود و گروه های آزمایش طی ۱۲ جلسه تحت مداخله قرار گرفتند.تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) نشان داد که هر دو مداخله آموزشی بر ارتقای خلاقیت کل و مولفه های سیالی، انعطاف پذیری، ابتکار و بسط تاثیر معناداری داشته اند (P < ۰.۰۰۱). نتایج آزمون تعقیبی بنفرونی حاکی از آن بود که اگرچه هر دو روش برتر از گروه گواه بودند، اما میان میزان اثربخشی «هنر روایتگری تعاملی» و «بازی محور» تفاوت آماری معناداری وجود نداشت که نشان دهنده پتانسیل هم سان این دو رویکرد در تقویت تفکر واگرا است. نتایج تائید می کند که هنر روایتگری تعاملی با بهره گیری از سازوکارهای عاطفی، مفاهیم انتزاعی را ملموس کرده و برخلاف روش های مستقیم، انگیزش درونی را شکوفا می سازد. این رویکرد با ایجاد بستر مشارکت فعال، پردازش اطلاعات را تسهیل کرده و منجر به یادگیری پایدار می گردد؛ لذا توصیه می شود معلمان از روایتگری به عنوان یک هنر آموزشی برای تربیت خلاقانه بهره گیرند.واژگان کلیدی: هنر روایتگری تعاملی، خلاقیت، پردازش اطلاعات، انگیزش درونی، یادگیری بازی محور.