بررسی مفهوم طبیعت به مثابه انسان در شعر سهراب

این پژوهش به بررسی مفهوم طبیعت به مثابه انسان در شعرهای سهراب سپهری میپردازد و نشان می دهد که طبیعت در نگاه او موجودی زنده و آگاه است که احساسات و حالات درونی انسان را بازتاب می دهد. سپهری با زبانی ساده اما اندیشمندانه، مرز میان انسان و طبیعت را کمرنگ می کند و جهانی یکپارچه می سازد که در آن درخت، خاک، آب و نور، هر کدام به صورت چهره های انسانی ظاهر می شوند. در این پژوهش نشان داده می شود که طبیعت برای سپهری تنها یک پس زمینه نیست، بلکه همدم، همراز و همراه انسان است و درک این رابطه، کلید فهم جهان بینی شاعر به شمار می رود.کلمات کلیدی: موجود زنده، احساسات، درخت، خاک.