چالش ها و راهکار های اجرای روش تدریس معکوس در مدارس ایران از دیدگاه برخی معلمان و دانش آموزان

در دهه های اخیر، با تغییر نقش فناوری در نظام آموزشی، روش های نوین یاددهی و یادگیری بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته اند. یکی از موثرترین این روش ها، تدریس معکوس (Flipped Teaching) است که در آن فرایند آموزش از محیط سنتی کلاس به فضای بیرون از کلاس منتقل می شود و زمان کلاس به تعامل، تمرین و فعالیت های خلاقانه اختصاص می یابد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش تدریس معکوس بر انگیزش تحصیلی و خودتنظیمی یادگیری در میان دانش آموزان دوره ابتدایی و متوسطه (اول و دوم) انجام شده است.در این مطالعه، از رویکرد کیفی ترکیبی با بهره گیری از مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۰ معلم از سه مقطع و تحلیل محتوای داده ها استفاده شده است. یافته ها نشان داد که استفاده منظم از تدریس معکوس موجب افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، بهبود احساس کنترل بر یادگیری، و رشد انگیزه درونی برای یادگیری شده است. به طور خاص، در مدارس ابتدایی، افزایش تعامل و علاقه مندی دانش آموزان به فعالیت های گروهی و در مقاطع متوسطه، افزایش خودنظم دهی در انجام تکالیف و آمادگی پیش کلاسی مشاهده گردید.نتایج با پژوهش های داخلی و خارجی (نظیر Bergmann & Sams, ۲۰۱۴؛ Fulton, ۲۰۱۲؛ خوش خلق و همکاران، ۱۴۰۰) هم خوانی دارد و نشان می دهد که اجرای هدفمند تدریس معکوس با طراحی محتوای آموزشی متناسب با سن و سطح دانش آموزان، می تواند به افزایش کیفیت یادگیری، تقویت مهارت های تفکر انتقادی و رشد استقلال تحصیلی منجر شود. در نهایت، پیشنهاد می شود مدیران و معلمان از ظرفیت فناوری های آموزشی و محتوای چندرسانه ای برای اجرای مرحله به مرحله این روش استفاده کنند تا محیط یادگیری پویا و تعاملی تری ایجاد شود.کلمات کلیدی: تدریس معکوس؛ یادگیری خودتنظیم؛ انگیزش تحصیلی؛ فناوری آموزشی؛ یادگیری فعال؛ آموزش ترکیبی