توسعه سواد بصری و خلاقیت زبانی از طریق تلفیق هنر و قصه در آموزش

پژوهش حاضر با هدف واکاوی و تبیین پارادایم تلفیقی هنر و روایت گری به عنوان پیشران توسعه سواد بصری و شکوفایی خلاقیت زبانی در دانش آموزان مقطع ابتدایی تدوین شده است. این مطالعه با اتخاذ رویکردی توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از استراتژی سنتزپژوهی منابع کتابخانه ای و تحلیل نظام مند مشاهدات بالینی و علمی در محیط واقعی کلاس درس به سامان رسیده است.نتایج تحلیل های کیفی و تجربی حاکی از آن است که فعالیت های هنری مبتنی بر ساختارهای داستانی، از طریق تقویت سازوکارهای رمزگردانی دوگانه (تصویری-کلامی)، فرآیند انتقال مفاهیم انتزاعی به ساحت ادراک ملموس را تسهیل می نمایند. این الگوی تعاملی نه تنها منجر به غنای واژگانی و بسط استعاره های ذهنی می گردد، بلکه با خنثی سازی مقاومت های ناشی از تدریس مستقیم، به درونی سازی پایدار الگوهای اخلاقی و ارتقای انگیزش خودمختار فراگیران منتهی می شود.سنتز یافته ها نشان می دهد که گذار از آموزش های خطی به سمت آموزش های ساختن گرایانه و چندحسی، مستلزم پیوندی ارگانیک میان تخیل خلاق (هنر) و منطق روایی (قصه) است. این هم افزایی، بستری استراتژیک برای دستیابی به یادگیری ژرف و تربیت ناظران بصری هوشمند و روایت گران خلاق در نظام آموزش ابتدایی فراهم می آورد.کلید واژه سواد بصری، خلاقیت زبانی، آموزش تخیلی، یادگیری فعال، تلفیق هنر و قصه، بازنمایی شناختی.