ررسی اهمیت سیاست های مدیریت شهری در ساماندهی و بازآفرینی بافت های فرسوده

بافت های فرسوده شهری به عنوان یکی از مهم ترین چالش های مدیریت شهری در شهرهای معاصر، حاصل انباشت مشکلات کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و نهادی هستند که در صورت بی توجهی می توانند زمینه ساز تشدید نابرابری های فضایی، افت کیفیت زندگی و کاهش تاب آوری شهری شوند. هدف پژوهش حاضر، تحلیل سیاست های مدیریت شهری در ساماندهی و بازآفرینی بافت های فرسوده با تاکید بر رویکردی یکپارچه، مشارکت محور و پایدار است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل اسناد بالادستی، سیاست ها و برنامه های اجرایی مدیریت شهری انجام شده و تلاش دارد میزان کارآمدی، انسجام و اثربخشی سیاست های موجود را در فرآیند بازآفرینی شهری مورد ارزیابی قرار دهد.یافته های پژوهش نشان می دهد که سیاست های مدیریت شهری در حوزه بافت های فرسوده، اگرچه در سال های اخیر از رویکرد صرفا کالبدی فاصله گرفته و به سمت بازآفرینی همه جانبه حرکت کرده اند، اما همچنان با چالش هایی نظیر تعدد نهادهای تصمیم گیر، ضعف هماهنگی بین بخشی، محدودیت منابع مالی، مشارکت محدود ساکنان محلی و غلبه نگاه پروژه محور مواجه هستند. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که موفقیت سیاست های ساماندهی و بازآفرینی بافت های فرسوده، بیش از هر چیز به تقویت حکمرانی شهری، جلب مشارکت فعال شهروندان، بهره گیری از ظرفیت های اقتصادی محلی و انطباق سیاست ها با ویژگی های اجتماعی–فرهنگی هر محله وابسته است.در نهایت، پژوهش حاضر تاکید می کند که گذار از نوسازی های مقطعی به بازآفرینی پایدار، مستلزم بازنگری در سیاست های مدیریت شهری با رویکردی عدالت محور، انعطاف پذیر و مبتنی بر توسعه درون زا است؛ رویکردی که بتواند ضمن ارتقای کیفیت محیط شهری، به توانمندسازی ساکنان و احیای هویت محلات فرسوده منجر شود. نتایج این مطالعه می تواند به عنوان مبنایی علمی برای تصمیم گیران، مدیران شهری و برنامه ریزان در تدوین و اصلاح سیاست های بازآفرینی شهری مورد استفاده قرار گیرد.