نقش ارزشیابی تکوینی در بهبود فرآیند یادگیری در مدرسه

ارزشیابی تکوینی به عنوان یکی از مولفه های اساسی نظام های آموزشی نوین، نقشی تعیین کننده در بهبود کیفیت فرآیند یادگیری در مدرسه ایفا می کند. هدف این مقاله، تبیین نقش ارزشیابی تکوینی در ارتقای یادگیری معنادار، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و بهبود تصمیم گیری های آموزشی معلمان است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه تحلیل مفهومی و تجربیات میدانی آموزشی، به بررسی ابعاد مختلف ارزشیابی تکوینی از جمله بازخورد مستمر، شناسایی به موقع نقاط قوت و ضعف یادگیرندگان، اصلاح روش های تدریس و تقویت انگیزش تحصیلی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری نظام مند ارزشیابی تکوینی، زمینه یادگیری فعال و تعاملی را فراهم کرده و موجب می شود دانش آموزان نقش موثرتری در فرآیند یادگیری خود ایفا کنند. همچنین نتایج حاکی از آن است که ارزشیابی تکوینی، با کاهش اضطراب های ناشی از ارزشیابی های پایانی و تمرکز بر رشد تدریجی یادگیری، به ارتقای خودتنظیمی، اعتمادبه نفس تحصیلی و مسئولیت پذیری آموزشی دانش آموزان کمک می کند. از سوی دیگر، این نوع ارزشیابی به معلمان امکان می دهد تا با تحلیل داده های حاصل از عملکرد دانش آموزان، راهبردهای تدریس خود را به صورت پویا و متناسب با نیازهای واقعی کلاس اصلاح کنند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که ارزشیابی تکوینی نه تنها ابزاری برای سنجش یادگیری، بلکه فرایندی یاددهنده و یادگیرنده محور است که نقش مهمی در بهبود مستمر کیفیت آموزش در مدرسه دارد. توجه نظام آموزشی به نهادینه سازی ارزشیابی تکوینی می تواند به ارتقای اثربخشی آموزشی و تحقق اهداف تربیتی منجر شود.