نقش داده محوری در تحول نظام تصمیم سازی شهرداری با رویکرد جغرافیای شهری محاسباتی

تحول دیجیتال در مدیریت شهری طی دهه اخیر، با ظهور و گسترش داده های کلان شهری (Urban Big Data) وارد مرحله ای نوین شده است؛ مرحله ای که در آن شهرداری ها از سازمان هایی صرفا خدمات رسان به نهادهایی تحلیل محور، آینده نگر و تصمیم ساز تبدیل می شوند. در چنین فضایی، جغرافیای شهری محاسباتی به عنوان رویکردی نوظهور، امکان بازنمایی، تحلیل و پیش بینی الگوهای پیچیده فضایی–مکانی را فراهم کرده و ظرفیت های محوری برای ارتقای کیفیت تصمیم سازی شهری فراهم می آورد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی نقش داده محوری در بازآفرینی سازوکارهای تصمیم سازی شهرداری، تلاش می کند میزان تاثیرگذاری Urban Big Data بر هوشمندسازی فرآیندهای مدیریتی، افزایش کارایی تحلیل های فضامند، بهبود تخصیص منابع و ارتقای تاب آوری شهری را تبیین کند. برای این منظور، تحول ساختارهای سنتی برنامه ریزی شهری به سیستم های پیش بینی کننده مبتنی بر یادگیری ماشین، تحلیل مکانی، سنجش از دور، حسگرهای شهری و مدل سازی چندمقیاسی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که ادغام داده های کلان با ابزارهای جغرافیای محاسباتی، موجب شکل گیری نظامی پویا، چابک و قابل انطباق در تصمیم سازی شهرداری می شود؛ نظامی که قادر است الگوهای رفتاری شهروندان را ردیابی کرده، جریان های ترافیکی را به صورت بلادرنگ مدیریت کند، الگوهای رشد شهری را پیش بینی نماید و تخصیص منابع عمومی را با دقت فضایی–زمانی بهینه سازد. افزون بر این، نتایج بیان می کند که داده محوری نه تنها موجب افزایش شفافیت و پاسخگویی مدیریتی می شود، بلکه امکان اتخاذ سیاست های مبتنی بر شواهد (Evidence-Based Policy) را نیز تقویت می کند و ظرفیت نوسازی نهادی در شهرداری ها را افزایش می دهد. در مجموع، یافته ها بر این نکته تاکید دارند که گذار به سمت مدیریت شهری مبتنی بر Urban Big Data، ضرورتی بنیادین برای شکل گیری حکمرانی هوشمند و تحقق توسعه شهری پایدار محسوب می شود.