اثر کاربرد اسید هیومیک و اسید فولیک و تیمار نشاء با مقادیر مختلف فسفر در تاریخ های مختلف کاشت بر صفت های کیفی برنج ( رقم طارم)

بهبود کیفیت برنج به عنوان یکی از مهم ترین محصولات استراتژیک زراعی کشور، نیازمند بهره گیری از فناوری های تغذیه ای و مدیریتی نوین است. در سال های اخیر، توجه ویژه ای به نقش اسیدهای آلی و عناصر پرمصرف در ارتقای ویژگی های کیفی برنج شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات کاربرد اسید هیومیک و اسید فولیک همراه با تیمار نشاء در سطوح مختلف فسفر تحت تاریخ های متفاوت کاشت بر صفات کیفی برنج رقم طارم انجام شد. این پژوهش به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی اجرا گردید تا تعامل بین مواد آلی، عناصر غذایی و شرایط محیطی مورد بررسی جامع قرار گیرد.نتایج مطالعه نشان داد که کاربرد توام اسید هیومیک و فولیک موجب بهبود معنی دار شاخص های کیفی از جمله درصد آمیلوز، میزان پروتئین دانه، طول دانه پخته، نسبت طویل شدگی، سفیدی دانه، و میزان گچی بودن گردید. تیمارهای حاوی سطوح متوسط و بالا از فسفر در مرحله نشاء نیز نقش تعیین کننده ای در افزایش قابلیت جذب عناصر و بهبود متابولیسم گیاه نشان دادند. افزون بر این، تاریخ کاشت مناسب، نه تنها موجب افزایش فعالیت ریشه و تثبیت عناصر موجود در خاک شد، بلکه اثر هم افزایی قابل توجهی با مواد آلی بر بهبود کیفیت نهایی دانه برنج داشت. بالاترین کیفیت برنج رقم طارم زمانی حاصل شد که اسید هیومیک و فولیک همراه با فسفر در محدوده بهینه و در تاریخ کاشت مناسب اعمال شدند.بر اساس یافته ها، اسید هیومیک با افزایش ظرفیت تبادل کاتیونی و اصلاح ساختار خاک، جذب فسفر را به طور قابل توجهی تقویت کرده و اسید فولیک با تحریک فعالیت های آنزیمی و بهبود فرآیند انتقال مواد در گیاه، باعث افزایش کیفیت پخت و ارزش تغذیه ای برنج شد. به طور کلی، نتایج تحقیق نشان داد که انتخاب ترکیب مناسب از اسیدهای آلی، مدیریت صحیح فسفر در مرحله نشاء و تعیین تاریخ کاشت بهینه می تواند از مهم ترین راهبردها برای ارتقای کیفیت دانه برنج رقم طارم باشد. این یافته ها می تواند مبنای برنامه ریزی برای افزایش بهره وری مزارع برنج و تولید محصولی با کیفیت برتر در مناطق مختلف کشت برنج قرار گیرد.