رابطه خودکارآمدی معلمان با موفقیت تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودکارآمدی معلمان با موفقیت تحصیلی دانش آموزان مدارس اسلام آبادغرب در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. این تحقیق از نوع توصیفی–همبستگی و کاربردی است و جامعه آماری آن شامل کلیه معلمان و دانش آموزان مقاطع ابتدایی،متوسطه اول و دوم بود که با استفاده از نمونه گیری خوشه ای طبقه ای تصادفی، ۱۵۰ معلم و ۶۰۰ دانش آموز وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی معلمان و نمرات پایانی دانش آموزان بود. نتایج نشان داد که سطح خودکارآمدی معلمان متوسط تا بالا است و بین خودکارآمدی معلمان و موفقیت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد (r = ۰.۶۲، p < ۰.۰۱). همچنین تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که خودکارآمدی معلمان پیش بینی کننده قابل توجه موفقیت تحصیلی دانش آموزان است. یافته ها تاکید می کنند که ارتقای خودکارآمدی معلمان می تواند به بهبود کیفیت تدریس و افزایش موفقیت تحصیلی دانش آموزان کمک کند. بر اساس این نتایج، توصیه می شود برنامه های توسعه حرفه ای، آموزش های ضمن خدمت هدفمند و حمایت های مدیریتی برای تقویت خودکارآمدی معلمان در مدارس اجرا شود.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی معلمان ، موفقیت تحصیلی