بررسی تعامل معلم و دانش آموز در کلاس های هوشمند

تحول نظام های آموزشی معاصر در پرتو گسترش فناوری های دیجیتال، موجب دگرگونی بنیادین در الگوهای سنتی یاددهی–یادگیری شده است. در این میان، کلاس های هوشمند به عنوان یکی از جلوه های برجسته آموزش نوین، بستری متفاوت برای بازتعریف تعامل معلم و دانش آموز فراهم کرده اند. تعامل آموزشی، که همواره به عنوان هسته مرکزی فرایند یادگیری شناخته می شود، در محیط های هوشمند از حالت یک سویه و انتقالی فاصله گرفته و به سوی کنش متقابل، مشارکتی و پویا حرکت کرده است. این تغییر نه تنها شیوه ارتباط کلامی و غیرکلامی میان معلم و دانش آموز را دگرگون ساخته، بلکه ساختار قدرت آموزشی، نقش های یاددهنده و یادگیرنده، و حتی معنای یادگیری را نیز تحت تاثیر قرار داده است.کلاس های هوشمند با بهره گیری از ابزارهای دیجیتال، محیط های یادگیری تعاملی، سامانه های مدیریت یادگیری، محتوای چندرسانه ای و امکانات بازخورد فوری، امکان شکل گیری الگوهای جدیدی از تعامل آموزشی را فراهم می کنند. در چنین فضاهایی، معلم دیگر صرفا منبع انتقال دانش تلقی نمی شود، بلکه به عنوان تسهیل گر، راهنما و طراح تجربه های یادگیری ایفای نقش می کند. در مقابل، دانش آموز نیز از جایگاه منفعل دریافت کننده محتوا خارج شده و به کنشگری فعال، مشارکت جو و مسئول در فرایند یادگیری تبدیل می شود. این جابه جایی نقش ها، ماهیت تعامل معلم و دانش آموز را از رابطه ای مبتنی بر دستور و اطاعت، به رابطه ای مبتنی بر گفت وگو، همکاری و هم اندیشی تغییر می دهد.

کلیدواژه ها:

بررسی ، معلم ، دانش آموز ، کلاس های هوشمند