مدلسازی ساختاری پرخاشگری دانش آموزان با پنج متغیر

هدف این پژوهش ارائه مدل ساختاری جامع برای پیش بینی و تبیین الگوی پرخاشگری دانش آموزان با لحاظ پنج متغیر کلیدی است: جنسیت، پایه تحصیلی/سن، سبک فرزندپروری والدین، فشار همسالان و تنظیم هیجان. این مطالعه با رویکرد مقطعی-همزمانی و به کارگیری مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) درصدد است هم اثرات مستقیم هر سازه و هم اثرات غیرمستقیم و همچنین نقش میانجی یا تعدیل کننده تنظیم هیجان را روشن سازد. نمونه ای گسترده از دانش آموزان از بافت های شهری و روستایی در دو مقطع سنی و باگستره های گوناگون تحصیلی در نظر گرفته شده است تا تفاوت های بین پایه های تحصیلی روشن شود. ابزارهای اندازه گیری هر سازه با روایی و پایایی قابل قبول انتخاب شده اند و در تحلیل از روش bootstrap برای ارزیابی اثرات غیرمستقیم و از تحلیل های SEM با واردسازی مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم استفاده می شود. هم چنین مدل های هم تاثیر (interaction effects) و تحلیل های چندگروهی برای بررسی تفاوت های بین پایه های تحصیلی و جنسیت گنجانده شده اند تا امکان ارائه مداخلات هدفمند در مدارس فراهم گردد. نتایج انتظار می رود نشان دهنده ارتباط معنادار جنسیت، پایه تحصیلی و سبک فرزندپروری با پرخاشگری باشد که این روابط به طور عمده از طریق فشار همسالان و تنظیم هیجان به عنوان سازوکارهای میانجی یا تعدیل کننده منتقل می شوند. فشار همسالان به عنوان عامل با همبستگی بالا با پرخاشگری مطرح است و تنظیم هیجان می تواند این روابط را تقویت یا تضعیف کند. یافته های این پژوهش به طراحی مداخلات چندسطحی مدرسه-خانواده محور، ارتقای مهارت های تنظیم هیجان و مدیریت فشار همسالان منجر می شود و می تواند چارچوبی برای سیاست گذاری آموزشی ارائه دهد. محدودیت های پژوهش از جنس مقطعی بودن طراحی و دامنه نمونه اند که در مطالعات آتی با طراحی طولی و نمونه های گسترده تر جبران پذیر است. در نهایت، نتایج می تواند به توسعه ابزارهای اندازه گیری دقیق تر و بهبود چارچوب مداخلات در مدارس منجر شود تا شدت پرخاشگری کاهش یابد و جو یادگیری بهبود یابد. ارجاع به مبانی نظری یادگیری اجتماعی بندورا و نظریه تنظیم هیجان در متن گنجانده شده است.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، جنسیت ، پایه تحصیلی ، تنظیم هیجان