بررسی تاثیر پنج عامل بر شدت پرخاشگری در دانش آموزان با رویکرد SEM

این پژوهش به بررسی دقیق آثار مستقیم و غیرمستقیم پنج عامل کلیدی بر شدت پرخاشگری دانش آموزان در پایه های ابتدایی تا متوسطه با استفاده از رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) می پردازد تا تفاوت های بین پایه های تحصیلی را روشن سازد و نقش میانجی یا تعدیل کننده تنظیم هیجان را مشخص کند. پنج عامل مورد توجه عبارت اند از جنسیت، پایه تحصیلی، سبک فرزندپروری والدین، فشار همسالان و تنظیم هیجان. پرخاشگری به عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شده و با اجرای SEM مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم بین این سازه ها بررسی می شود. مطالعه از طراحی مقطعی-همزمانی با نمونه ای حدود ۸۰۰ نفر از دانش آموزان در بافت های شهری و روستایی استفاده می کند و ابزارهای اندازه گیری هر سازه با روایی و پایایی مناسب به کار گرفته شده اند. برای برآورد اثرات غیرمستقیم از روش bootstrap و تحلیل مسیر به عنوان رویکرد اصلی تحلیل داده ها بهره گرفته شده است. نتایج نشان می دهد که جنسیت، پایه تحصیلی و سبک فرزندپروری رابطه معنی داری با شدت پرخاشگری دارند و این روابط به ویژه از طریق فشار همسالان و تنظیم هیجان به صورت میانجی یا تعدیل کننده منتقل می شوند. فشار همسالان بیشترین همبستگی با پرخاشگری را داراست و تنظیم هیجان می تواند این روابط را تعدیل یا میانجی سازد. یافته های این پژوهش能 به طراحی مداخلات مدرسه-خانواده محور، ارتقای مهارت های تنظیم هیجان و مدیریت فشار همسالان منجر شده و می تواند راهبردهای سیاستی برای کاهش پرخاشگری ارائه دهد. محدودیت های پژوهش شامل طراحی مقطعی و نمونه گیری نسبتا محدود است که در پژوهش های آتی با طراحی های طولی و نمونه های گسترده تر قابل بهبود است. در نهایت، نتایج می تواند چارچوبی برای توسعه ابزارهای اندازه گیری دقیق تر و طراحی مداخلات چندسطحی در مدارس ارائه دهد تا شدت پرخاشگری در دانش آموزان کاهش یابد و جو یادگیری بهبود یابد. ارجاع به مبانی نظری یادگیری اجتماعی بندورا و نظریه تنظیم هیجان در متن گنجانده شده است.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، پایه های تحصیلی ، تنظیم هیجان ، مدل معادلات ساختاری