تاثیر برنامه ریزی زمانی تدریس بر ارتقای تعاملات آموزشی در کلاس درس

مدیریت زمان در محیط های آموزشی فراتر از تخصیص دقایق به سرفصل های درسی است و به عنوان یکی از ارکان اصلی سازماندهی یادگیری موثر شناخته می شود. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تاثیر برنامه ریزی زمانی دقیق بر بهبود و ارتقای تعاملات آموزشی میان معلم و دانش آموزان انجام شده است. روش این مطالعه توصیفی-تحلیلی بوده و با بررسی الگوهای نوین مدیریت کلاس، به تبیین این موضوع می پردازد که چگونه تقسیم بندی بهینه زمان می تواند از خستگی مفرط جلوگیری کرده و فرصت های بیشتری برای پرسش و پاسخ، کار گروهی و بازخورد سازنده ایجاد کند. یافته ها نشان می دهد که وقتی ساختار زمانی کلاس شفاف و پیش بینی پذیر باشد، اضطراب دانش آموزان کاهش یافته و تمایل آن ها به مشارکت فعال در بحث های کلاسی افزایش می یابد. همچنین، برنامه ریزی منعطف به معلم اجازه می دهد تا با اختصاص زمان های کوتاه استراحت ذهنی و فعالیت های تعاملی، سطح تمرکز فراگیران را در طول جلسه حفظ نماید. در نهایت، این مقاله نتیجه می گیرد که مدیریت زمان کارآمد، بستری فراهم می کند که در آن تعاملات از حالت یک سویه (معلم محور) به حالت چندسویه و مشارکتی تغییر جهت داده و در نتیجه، کیفیت تجربیات یادگیری به شکل معناداری ارتقا می یابد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی زمانی ، تعاملات آموزشی ، مدیریت کلاس ، یادگیری فعال ، مشارکت دانش آموزان.