بازاندیشی در اداره زمان کلاس و پیامدهای آن بر مشارکت دانش آموزان

مدیریت زمان در محیط های آموزشی سنتی غالبا به عنوان ابزاری برای انضباط کلاسی و اتمام سرفصل های درسی نگریسته شده است، اما بازاندیشی در این مفهوم، آن را به عنوان یک راهبرد کلان در جهت ارتقای تعاملات انسانی و افزایش سطح درگیری ذهنی فراگیران بازتعریف می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تحول در رویکردهای سنتی مدیریت زمان و تحلیل پیامدهای آن بر مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یادگیری تدوین شده است. در این بازاندیشی، زمان به عنوان یک منبع پویا و انعطاف پذیر در نظر گرفته می شود که فراتر از تقسیم بندی های خطی، بر کیفیت لحظات آموزشی تمرکز دارد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که گذار از ساختارهای زمانی صلب به الگوهای یادگیری مبتنی بر شایستگی و زمان بندی های شناور، به دانش آموزان اجازه می دهد تا با سرعت یادگیری شخصی خود هماهنگ شده و در نتیجه، احساس مالکیت بیشتری نسبت به یادگیری داشته باشند. این مقاله تبیین می کند که مدیریت زمان کارآمد تنها به معنای استفاده حداکثری از دقایق نیست، بلکه شامل ایجاد "فضاهای خالی" هوشمندانه برای تامل، پرسشگری و گفت وگوهای میان فردی است که هسته اصلی مشارکت آموزشی را تشکیل می دهند. همچنین، نتایج نشان دهنده آن است که وقتی معلمان از زمان به عنوان ابزاری برای تسهیل گری (و نه صرفا کنترل) استفاده می کنند، نرخ مشارکت دانش آموزان در فعالیت های داوطلبانه، حل مسئله گروهی و ارائه بازخوردهای همتایان به شکل معناداری بهبود می یابد. در نهایت، بازاندیشی در مدیریت زمان مستلزم تغییر پارادایم از "آموزش زمان محور" به "یادگیری کیفیت محور" است که در آن، هر ثانیه از حضور در کلاس درس به جای پوشش حجمی مطالب، در خدمت عمق بخشی به مفاهیم و تقویت روابط انسانی میان ارکان آموزشی قرار می گیرد. این رویکرد نوین نه تنها بازدهی تحصیلی را افزایش می دهد، بلکه با کاهش فشارهای زمانی کاذب، محیطی امن و انگیزشی برای بروز استعدادهای نهفته فراگیران فراهم می آورد که ثمره آن، تربیت دانش آموزانی پرسش گر، منتقد و مشارکت جو در بطن نظام تعلیم و تربیت مدرن خواهد بود.

کلیدواژه ها:

بازاندیشی مدیریت زمان ، مشارکت فراگیران ، درگیری تحصیلی ، مدیریت کلاس پویا ، یادگیری کیفیت محور.