حل صفحات میندلین به روش رهایی پویا

نظریه صفحه ی میندلین، که شامل اثرات تغییر شکل برشی است، برای اطمینان از مدل سازی دقیق صفحات نسبتا ضخیم به کار می رود. این مقاله به بررسی کارایی روش های مختلف رهایی پویا برای تحلیل الاستیک صفحات میندلین می پردازد. هدف اصلی، ارزیابی مزایای دوازده شیوه ی رهایی است. تفاوت این راه کارها در چگونگی تعیین پارامترهای ساختگی مانند میرایی و جرم می باشد که برای همگرایی رهایی پویا لازم هستند. این مطالعه بر ارزیابی این روش ها براساس پایداری عددی، سرعت همگرایی و کارایی محاسباتی تمرکز دارد. چندین نمونه از صفحات میندلین با هندسه ها و شرایط مرزی متنوع برای مقایسه ی عملکرد راه کارهای گوناگون رهایی پویا حل می شوند. با توجه به تنوع نمونه های حل شده، می توان از نتایج آن به عنوان مسائل بنچمارک در حل صفحه های میندلینی بهره جست. معیارهای کلیدی، از جمله تعداد تکرارهای مورد نیاز برای همگرایی و کل زمان محاسباتی، برای هر روش ثبت شده اند. نتایج، تغییرات قابل توجهی در کارایی بین دوازده الگوریتم را نشان می دهد. به طوری که برخی دارای همگرایی سریعی هستند؛ در حالی که برخی دیگر به تکرارهای قابل توجهی بیشتری نیاز دارند. یک رتبه بندی جامع براساس این معیارهای محاسباتی ایجاد شده است که کارآمدترین و قوی ترین تکنیک ها را برای کاربردهای عملی شناسایی می کند. همچنین، این مطالعه حساسیت همگرایی رهایی پویا به انتخاب پارامترهای ساختگی را نشان می دهد. نتایج عددی، نمایان گر کارایی مناسب روش آندوود در زمان تحلیل و شیوه ی کمینه انرژی پسماند در شمار تکرارها برای تحلیل صفحات میندلینی است.

کلیدواژه ها:

رهایی پویا ، صفحه ی میندلین ، جرم ، میرایی ، گام زمانی