ارائه چارچوب مفهومی پیش بینی فناوری های نوظهور در صنعت بانکداری ایران با رویکرد آمیخته: تحلیل مضمون و تکنیک دلفی فازی

تحولات فناورانه در دهه های اخیر، بانک ها را با مجموعه ای از فرصت ها و تهدیدهای نوظهور مواجه ساخته است. در این میان، پیش بینی فناوری های نوظهور به عنوان یک قابلیت راهبردی، نقش کلیدی در تصمیم سازی های فناورانه ایفا می کند. بااین حال، بسیاری از بانک های ایرانی فاقد سازوکارهای ساختاریافته برای رصد و تحلیل آینده فناوری هستند. پژوهش حاضر با هدف طراحی چارچوبی مفهومی برای پیش بینی فناوری های نوظهور در صنعت بانکداری ایران، با بهره گیری از رویکرد آمیخته انجام شده است. در مرحله کیفی، از طریق تحلیل مضمون مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۰ خبره بانکی، ۴ دسته عامل اصلی شامل عوامل سازمانی، فناورانه، محیطی و فرهنگی شناسایی شد. سپس در مرحله کمی، با بهره گیری از تکنیک دلفی فازی و فرایند تحلیل سلسله مراتبی فازی (FAHP)، وزن نهایی هر یک از عوامل و شاخص های زیرمجموعه آن ها محاسبه شد. نتایج نشان داد که عوامل سازمانی و فناورانه بیشترین اهمیت را در پیش بینی موفق فناوری دارند. چارچوب نهایی پژوهش، مدلی چهارلایه است که قابلیت به کارگیری در طراحی نظام پیش بینی فناوری در بانک های کشور را دارد. این مدل می تواند به مدیران بانکی و سیاست گذاران در اولویت بندی پروژه های تحول دیجیتال، تدوین نقشه راه فناوری و توسعه ساختارهای آینده نگر کمک نماید. همچنین پژوهش با ارائه مدلی ترکیبی مبتنی بر تحلیل مضمون و FAHP، سهمی نظری در توسعه مدل های بومی آینده پژوهی فناورانه در صنایع خدمات مالی کشور ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

آینده پژوهی ، پیش بینی فناوری ، بانکداری دیجیتال ، فناوری های نوظهور ، صنعت بانکداری