ارتباط آموزش مهارت های نرم، هویت تحصیلی و آمادگی شغلی دانش آموزان

در دهه های اخیر، تحولات شتابان اقتصادی، فناورانه و اجتماعی، نظام های آموزشی را با این چالش اساسی مواجه ساخته است که صرف انتقال دانش شناختی، پاسخ گوی نیازهای پیچیده زیست حرفه ای و اجتماعی دانش آموزان نیست. در این میان، آموزش مهارت های نرم به عنوان مجموعه ای از شایستگی های غیرشناختی شامل مهارت های ارتباطی، حل مسئله، خودتنظیمی، کار تیمی، مسئولیت پذیری و سازگاری، جایگاهی محوری در سیاست گذاری های آموزشی و برنامه های آمادگی شغلی یافته است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–مروری، به تبیین ارتباط میان آموزش مهارت های نرم، هویت تحصیلی و آمادگی شغلی دانش آموزان می پردازد و می کوشد نشان دهد که چگونه این سه سازه در قالب یک منظومه مفهومی به هم پیوسته، مسیر گذار موفق از مدرسه به دنیای کار را شکل می دهند.از منظر نظری، هویت تحصیلی به عنوان بخشی از هویت فردی، بازتابی از درک دانش آموز از توانمندی ها، علایق، ارزش ها و جایگاه خود در نظام آموزشی است و نقش تعیین کننده ای در انگیزش تحصیلی، انتخاب های آموزشی و تصمیم های شغلی آینده ایفا می کند (مارسیا، ۱۹۸۰؛ اکلز، ۲۰۰۹). شواهد پژوهشی نشان می دهد که آموزش هدفمند مهارت های نرم می تواند از طریق تقویت خودکارآمدی، خودآگاهی و احساس شایستگی، به شکل گیری هویت تحصیلی منسجم و پایدار کمک کند (ساویکاس، ۲۰۱۳). از سوی دیگر، آمادگی شغلی مفهومی چندبعدی است که نه تنها دانش و مهارت های فنی، بلکه نگرش ها، ارزش ها و مهارت های انتقال پذیر را نیز دربرمی گیرد و به طور معناداری با میزان برخورداری دانش آموزان از مهارت های نرم مرتبط است

کلیدواژه ها:

مهارت های نرم ، هویت تحصیلی ، آمادگی شغلی ، دانش آموزان ، آموزش مدرسه ای