آموزش کنترل خشم: پیوستاری از خانواده تا مدرسه برای پرورش هوش هیجانی

خشم، هیجانی طبیعی و جهان شمول است، اما ناتوانی در مدیریت آن یکی از چالش های اساسی در مسیر رشد سالم کودکان و نوجوانان محسوب می شود که پیامدهای مخربی بر سلامت روان، عملکرد تحصیلی و روابط اجتماعی آنان دارد. این مقاله با روش شناسی مروری-تحلیلی، به بررسی نقش مکمل و به هم پیوسته دو نهاد بنیادین خانواده و مدرسه در آموزش مهارت کنترل خشم می پردازد. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهشی نشان می دهد که فرآیند یادگیری مدیریت خشم در یک پیوستار قرار دارد که ریشه در الگوهای فرزندپروری، مدل سازی هیجانی و فضای عاطفی خانواده دارد و در مدرسه از طریق برنامه درسی پنهان، رویکردهای انضباطی و کنشگری معلمان امتداد می یابد. مسئله اصلی، وجود «گسست تربیتی» میان این دو نهاد است؛ جایی که رویکردهای ناهماهنگ، متناقض یا فقدان یک زبان مشترک هیجانی، فرآیند درونی سازی مهارت ها را در کودک مختل می کند. این مقاله استدلال می کند که گذار از رویکردهای تنبیهی و واکنشی به یک «پارادایم تربیتی-پیشگیرانه» یکپارچه، امری ضروری است. در نهایت، مجموعه ای از راهکارهای کاربردی برای والدین، معلمان و مدیران مدارس با هدف ایجاد یک «اکوسیستم حمایتی» منسجم برای آموزش کنترل خشم و تقویت هوش هیجانی ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

کنترل خشم ، هوش هیجانی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی ، فرزندپروری ، مدیریت کلاس ، سلامت روان کودک ، همکاری خانه و مدرسه.