اثربخشی آموزش سلامت معنوی بر سازگاری و استرس ادراک شده فرزندان شاهد

هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی آموزش سلامت معنوی بر سازگاری و استرس ادراک شده فرزندان شاهد بود. طرح پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و جامعه آماری، تمامی فرزندان دختر شاهد شهرستان گلپایگان بود که در تابستان سال ۱۴۰۲ در بنیاد شهید این شهرستان نام آن ها موجود بود که از این جامعه تعداد ۵۰ فرزند دختر با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۲۵ نفر) گمارش شدند. در این پژوهش از پرسشنامه سازگاری بل (۱۹۶۱)، مقیاس استرس ادراک شده (۱۹۸۳) استفاده شد. گروه آزمایش به مدت ۷ جلسه آموزشی براساس پروتکل درمان چندبعدی معنوی جان بزرگی و همکاران (۱۳۹۹) مورد آموزش قرار گرفت. گروه گواه هیچ گونه آموزشی دریافت نکرد. جهت تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده از نرم افزار SPSS-۲۴ استفاده شد. نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که نمرات سازگاری، استرس ادراک شده فرزندان شاهد به طور معنا داری با گروه گواه تفاوت دارد و بهبود یافته بودند. بنابراین، طراحی و اجرای چنین برنامه هایی به صورت گسترده و براساس نیازهای روانشناختی فرزندان شاهد پیشنهاد می گردد.