مردم نگاری چگونگی برگزاری آیین های عزاداری ماه محرم و پیاده روی اربعین در دومین سال تداوم همه گیری بیماری کرونا (سال۱۴۰۰ش،۱۴۴۳ق)

آیین های عزاداری محرم درمحوریت شهادت پیشوای سوم شیعیان، بامحتوای گزاره های عمیق مذهبی و اخلاقی در کنار آرمانهای مشترک انسانی و عدم قالب و فرم برگزاری ازپیش تعیین شده، پتانسیل ویژه ای جهت تداوم برگزاری، در طول زمان داشته است. این پتانسیل به گونه ای عمل کرده که رویدادهای زمانه، نه تنها مانعی دربرگزاری این آیین ها نبودند، بلکه خود عاملی شده اند جهت خلاقیت در چگونگی برپایی آنها. پاندومی ویروس کرونا، یکی از رویدادهای پیش آمده، از اواخر سال ۱۳۹۸ش، می باشد. همین امر، دلالتی ویژه جهت اتخاذ شیوه های متفاوت (تغییر، تحدید وتعلیق)، درچگونگی برگزاری مجالس عزاداری درسال ۱۳۹۹ش، بود. با تداوم کرونا و آغاز آیین های عزاداری سال ۱۴۰۰ش، جامعه، کوله باری ازتجربه زیسته یکساله در چگونگی مواجه با این بیماری را، با خود به همراه داشت. با این وجود، عوامل مختلف، همچون عدم برگزاری کامل مراسمات عزاداری و دلتنگی از لغو آیین پیاده روی اربعین و دوری از زیارت عتبات عالیات در سال گذشته (۱۳۹۹ش)، انتشار اخبار و تصاویر از تجمعات فشرده انسانی در سفرهای تفریحی داخلی و خارجی و عدم مقابله جدی با آن، بازگشایی مراکز تجاری و خرید در سطح شهر و حضور انبوه افراد در آنها و ... زمینه ساز مباحث جدیدی شد. مباحثی که پیرامون چگونگی حضور ایرانیان در آیین پیاده روی اربعین کشور عراق، به اوج خود رسید. در نهایت، این آیین با مشارکت بسیار کمتری از عزاداران ایرانی نسبت به سال های گذشته، برگزار شد. این پژوهش تلاش دارد، با روش مردم نگارانه، نگاهی گذرا بر چگونگی برگزاری آیین های عزاداری محرم وصفر درشرایط تداوم بیماری کرونا، در سال دوم (۱۴۰۰ش)، از آغاز انتشار بپردازد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی : مردم نگاری ، آیین عزاداری ، ماه محرم ، ویروس کرونا ، سال ۱۴۰۰شمسی