گرایش به زیست روستایی و نمودهای زندگی بدوی در شعر شهریار

مسئله ی روستا و روستانشینی، همواره در شعر فارسی به ویژه در آثار شاعرانی که از دل طبیعت و فضاهای غیرشهری برخاسته اند بازتابی ویژه و معنا دار داشته است. این رویکرد را می توان در شعر محمدحسین شهریار نیز مشاهده کرد؛ شاعری که با پشتوانه ای از زیست روستایی و پیوندهای عمیق با بوم و اقلیم خود، تصویری نمادین و اصیل از روستا ارائه می دهد. در جهان شعری شهریار، روستا نه تنها به مثابه ی مکانی جغرافیایی، بلکه به عنوان نمودی از سادگی، صداقت، بی پیرایگی و حیات اصیل انسانی بازنمایی می شود. زبان او در بسیاری از موارد، وام دار عناصر بومی، طبیعت گرایی و ذهنیتی بدوی گراست که در برابر مناسبات زندگی شهری قرار می گیرد. بازتاب این عناصر، بستری غنی برای خوانش دوباره ی مولفه های زیست روستایی در شعر شهریار فراهم می سازد. این پژوهش، با تکیه بر روش توصیفی تحلیلی، در پی آن است تا جلوه های گرایش به زیست روستایی و نمودهای زندگی بدوی را در شعر شهریار بررسی و تحلیل کند. تحلیل اشعار نشان می دهد که شهریار، با بهره گیری از تجربه ی شخصی خود در زیست بومی، تصویری شاعرانه و غنایی از زندگی ساده و روستایی ترسیم می کند؛ جهانی که در آن، صداقت، صمیمیت و پیوند انسان با طبیعت اصالت دارد. این رویکرد در اشعار او، نوعی رجعت ذهنی به ارزش های ازیادرفته و سبک زندگی آرام و بی تکلف گذشته را منعکس می سازد.

کلیدواژه ها:

محمدحسین شهریار ، خوانش ، زیست روستایی ، زندگی بدوی ، شعر معاصر