تحلیل رابطه فعالیت بدنی و پیشگیری از اختلالات اسکلتی-عضلانی

هدف این مقاله، تحلیل نظام مند رابطه بین فعالیت بدنی و پیشگیری از اختلالات اسکلتی عضلانی با تمرکز بر شواهد جدید است. روش شناسی مبتنی بر مرور ساختاریافته منابع معتبر فارسی و انگلیسی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ می باشد. یافته ها به وضوح نشان می دهند که فعالیت بدنی منظم و متناسب، یکی از موثرترین و مقرون به صرفه ترین راهبردهای پیشگیرانه اولیه و ثانویه در برابر اختلالات شایعی مانند کمردرد، دردهای گردنی، سندرم های ناحیه شانه و استئوآرتریت محسوب می شود. مکانیسم های این تاثیرگذاری از طریق تقویت قدرت و استقامت عضلانی (به ویژه عضلات ثبات دهنده مرکزی)، بهبود تراکم استخوان، ارتقای سلامت بافت های نرم مانند تاندون ها و غضروف ها، افزایش ثبات مفصلی و کاهش عوامل خطر سیستمیک مانند چاقی و التهاب مزمن عمل می کنند. یک رویکرد ترکیبی شامل تمرینات قدرتی به عنوان هسته اصلی، همراه با فعالیت هوازی، تمرینات انعطاف پذیری و در گروه های آسیب پذیر تمرینات تعادلی، بیشترین اثربخشی را دارد. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که ترویج سبک زندگی فعال، نیازمند مداخلات یکپارچه در سطوح فردی، سازمانی و سیاست گذاری است. در سطح فردی رعایت دستورالعمل های استاندارد، در محیط های کاری اجرای برنامه های تندرستی و در سطح کلان، ادغام این راهبرد در سیاست های ملی سلامت برای کاهش بار این اختلالات ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، اختلالات اسکلتی-عضلانی ، پیشگیری ، کمردرد ، تمرینات قدرتی ، استئوآرتریت ، سبک زندگی بی حرکت.