تربیت به عنوان جوهره ی آموزش و پرورش: بازاندیشی در فلسفه و کارکردهای آن در جامعه ی معاصر

تربیت، زیربنای اساسی نظام آموزش و پرورش است و هدف نهایی آن، رشد متعادل و همه جانبه انسان در ابعاد جسمی، عقلانی، عاطفی، اجتماعی و معنوی می باشد. این مقاله با هدف تبیین نقش بنیادین تربیت در شکل دهی شخصیت فردی و اجتماعی انسان، به بررسی پیوند متقابل آموزش و تربیت پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که جدایی میان آموزش و تربیت، سبب تضعیف ماموریت اصلی آموزش و پرورش در پرورش انسان های اخلاق مدار و توانمند می شود. همچنین نقش کلیدی معلم، به عنوان الگوی رفتاری و اخلاقی، در تحقق اهداف تربیتی مورد تاکید قرار گرفته است. از منظر آموزه های اسلامی نیز، تربیت با مفهوم تزکیه و اصلاح نفس پیوندی عمیق دارد و هدف آن، پرورش انسان های صالح، خلاق و متعهد است. در نهایت، مقاله بر ضرورت همکاری نهادهای مختلف مدرسه، خانواده و جامعه در جهت تحقق تربیت همه جانبه تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تربیت ، آموزش ، رشد فردی ، رشد اجتماعی ، معلم ، تربیت اسلامی