ظرفیت های دانش ادبی در ارتقای کیفیت تعاملات انسانی و مدیریت

پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین ظرفیت های دانش ادبی در ارتقای کیفیت تعاملات انسانی و مدیریت اجرایی مدرسه انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و به روش تحلیل محتوای اسنادی، به بررسی نظام مند منابع و متون علمی مرتبط منتشرشده در پایگاه های معتبر بین المللی در بازه زمانی ۱۹۷۰ تا ۲۰۲۴ پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که دانش ادبی و ظرفیت های روایی از هشت مسیر اصلی بر کیفیت تعاملات انسانی و مدیریت اجرایی مدرسه تاثیر می گذارند: نخست، توسعه هوش هیجانی و ظرفیت همدلی از طریق مواجهه با جهان درونی شخصیت های داستانی؛ دوم، درک و شکل دهی به فرهنگ مدرسه از طریق روایت پردازی و شنیدن داستان های کنشگران؛ سوم، پرورش تفکر انتقادی و چندلایه از طریق مواجهه با موقعیت های پیچیده و چندبعدی؛ چهارم، مدیریت تعارض و حل مسئله از طریق درک دیدگاه های متفاوت؛ پنجم، توسعه رهبری اصیل و شکل گیری هویت حرفه ای از طریق الگوهای متنوع انسانی؛ ششم، مستندسازی و انتقال دانش ضمنی مدیریتی از طریق داستان گویی؛ هفتم، توسعه سواد انتقادی و آگاهی اجتماعی از طریق درک زمینه های فرهنگی و اجتماعی؛ و هشتم، زمینه سازی برای نظریه پردازی بومی و زمینه محور در مدیریت آموزشی. نتایج پژوهش تاکید می کند که دانش ادبی نه صرفا منبعی فرعی و تزئینی، بلکه امکانی بنیادین برای بازاندیشی در ماهیت مدیریت مدرسه و ارتقای کیفیت تعاملات انسانی در محیط های آموزشی است. بر این اساس، ضرورت دارد در برنامه های تربیت و توسعه حرفه ای مدیران آموزشی، افزون بر آموزش مهارت های فنی و تخصصی، به توسعه بینش و ظرفیت های انسانی مدیران از طریق دانش ادبی و ظرفیت های روایی توجه شود