نقش آموزش مهارت های پایه دیجیتال به دانش آموزان بازمانده از تحصیل یا ترک تحصیل کرده: الگویی برای توانمندسازی اقتصادی

این پژوهش به صورت بنیادی به چالش عدم دسترسی به سواد دیجیتال در میان دانش آموزان بازمانده از تحصیل یا ترک تحصیل کرده می پردازد و یک مدل آموزشی کاربردی را با هدف توانمندسازی اقتصادی آنان پیشنهاد می کند. در حالی که آموزش های سنتی بر محتوای آکادمیک تمرکز دارند، این مطالعه بر مهارت های پایه دیجیتال (مانند پردازش متن، جستجوی موثر، و ارتباطات تجاری آنلاین) به عنوان ابزاری حیاتی برای ورود به اقتصاد نوین تاکید دارد. روش شناسی: پژوهش حاضر از منظر کیفی و توصیفی انجام شد. فرآیند اجرا شامل مطالعه تطبیقی اسناد بالادستی مربوط به سیاست های اشتغال زایی و مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته با ده نفر از خبرگان حوزه کارآفرینی اجتماعی، مددکاری و تعلیمات فنی و حرفه ای بود. داده ها با روش تحلیل محتوای موضوعی استقرایی مورد کاوش قرار گرفتند تا نیازهای واقعی و موانع یادگیری این گروه شناسایی شوند. یافته های سه گانه: تحلیل داده ها به سه مضمون محوری منجر شد:اولویت بندی محتوای مهارتی: نیاز مطلق به آموزش های کوتاه مدت، ماژولار و فوق العاده کاربردی که قابلیت تبدیل مستقیم به فعالیت شغلی (مانند تنظیم رزومه و استفاده از ابزارهای فروش آنلاین) را فراهم سازند. چالش های انگیزشی و روانی: موانع اصلی، نه در ظرفیت یادگیری، بلکه در ترس از شکست مجدد و فقدان اعتماد به نفس ریشه دارد؛ لذا طراحی آموزشی باید بر موفقیت های خرد مکرر بنا شود. ضرورت اکوسیستم حمایتی: موفقیت برنامه ها به شدت وابسته به تداوم دسترسی به ابزار تمرین (فضای سایبری امن) و حضور منتورهایی است که نقش راهنمای شغلی را ایفا کنند. دلالت های سیاستی: نتیجه گیری پژوهش تاکید می کند که آموزش مهارت های دیجیتال به این گروه، یک اقدام صرفا آموزشی نیست، بلکه یک سیاست حمایتی موثر برای کاهش نابرابری های اقتصادی است. پیشنهاد اصلی، تمرکز منابع بر طراحی واحدهای آموزشی متناسب با سرعت یادگیری این قشر و فراهم سازی زیرساخت های پشتیبانی فنی و روانی برای جلوگیری از ترک تحصیل مجدد در فرآیند یادگیری است.