نقش استفاده از پلتفرم های آموزشی تعاملی (مثل شاد، لایو کلاس و ...) برای تدریس مهارت های نرم افزاری در دوران آموزش ترکیبی

این پژوهش به بررسی تحلیلی کارایی و چالش های به کارگیری پلتفرم های آموزشی تعاملی همگام در فرآیند آموزش مهارت های نرم افزاری در چارچوب مدل آموزش ترکیبی می پردازد. با توجه به اینکه صنعت نرم افزار توسعه یافته، نیازمند نیروی کاری است که نه تنها در کدنویسی ماهر باشد، بلکه در برقراری ارتباط، مدیریت تعارض و تفکر انتقادی گروهی نیز توانا باشد (رضوی، ۱۴۰۰)، این تحقیق تلاش می کند تا شکاف بین آموزش تئوری مهارت های نرم و کاربرد عملی آن ها را در محیط های مجازی همکاری پر کند. روش پژوهش از نوع کیفی-توصیفی بوده و داده ها با استفاده از روش مثلث سازی جمع آوری شده اند. این روش شامل مشاهده میدانی مستمر جلسات زنده در محیط های شبیه سازی شده کار، مصاحبه های عمیق با مدرسین و دانشجویان منتخب، و تحلیل محتوای اسناد و خروجی های گروه های دانشجویی است. جامعه آماری به گونه ای انتخاب شده اند که بیشترین میزان تعامل گروهی را تجربه کرده باشند. یافته های کلیدی این مطالعه در سه محور اصلی دسته بندی می شوند: ۱) اثربخشی قابل توجه این پلتفرم ها در شبیه سازی پویایی های محیط کار واقعی و سوق دادن دانشجویان به سمت «مذاکره عملی» برای حل مشکلات؛ ۲) نقش محوری بازخورد آنی مدرس در شکل دهی سریع به عادات ارتباطی صحیح؛ و ۳) شناسایی آسیب پذیری های ذاتی محیط های مجازی مانند کاهش توانایی در خوانش نشانه های غیرکلامی و افزایش نیاز به راهبردهای فعالانه مدیریت کلاس توسط مدرس. نتیجه گیری این پژوهش نشان می دهد که پلتفرم های تعاملی، ابزاری توانمندساز برای نهادینه سازی مهارت های نرم افزاری هستند، مشروط بر آنکه مدرسین رویکرد خود را از «انتقال دانش» به «تسهیل گری تعاملات پیچیده» تغییر دهند. این مطالعه بر لزوم تدوین دستورالعمل های تخصصی برای استفاده از ویژگی هایی مانند اتاق های فرعی، تخته های سفید مشترک و ابزارهای نظرسنجی لحظه ای برای تقویت فعالانه مهارت های بین فردی تاکید می کند (شفیعی و همکاران، ۱۴۰۱).