مطالعه رابطه بین سبک های فرزندپروری و کیفیت تعامل با معلمان

کیفیت تعامل بین خانواده و مدرسه، به ویژه تعامل مستقیم والدین با معلمان، از عوامل کلیدی تاثیرگذار بر پیشرفت و سازگاری دانش آموزان محسوب می شود. این تعامل می تواند تحت تاثیر ویژگی های نظام مند خانواده، به ویژه سبک های فرزندپروری قرار گیرد. هدف این پژوهش، مطالعه رابطه بین سبک های فرزندپروری والدین (با تمرکز بر الگوی اقتدارمدار، مستبدانه و سهل گیرانه) و کیفیت تعامل آنان با معلمان در محیط مدرسه است. مسئله اصلی آن است که آیا نگرش ها، باورها و الگوهای ارتباطی که والدین در خانه به کار می گیرند، بر نحوه تعامل، سطح مشارکت و کیفیت ارتباط آنان با معلمان تاثیر می گذارد یا خیر. این مطالعه به روش توصیفی-تحلیلی و با گردآوری داده ها از طریق مطالعه کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که سبک فرزندپروری اقتدارمدار (مشخصه هایی چون گرمی، پاسخگویی همراه با انتظارات و قوانین منطقی) با کیفیت تعامل بالاتر با معلمان، از جمله ارتباطات بازتر، مشارکت سازنده تر، حل تعارض موثرتر و نگرش مثبت تر نسبت به مدرسه، رابطه مثبت و معناداری دارد. در مقابل، سبک های مستبدانه (کنترل بالا و گرمی کم) و سهل گیرانه (گرمی بالا و کنترل کم) با چالش هایی در تعامل، مانند ارتباط دفاعی یا اجتنابی، انتظارات نامتناسب یا کاهش مشارکت موثر همراه هستند. این مطالعه نتیجه می گیرد که سبک فرزندپروری به عنوان یک چهارچوب شناختی-عاطفی، بر چگونگی درک والدین از نقش معلم، تفسیر بازخوردها و تمایل به همکاری تاثیر گذاشته و شناخت این رابطه می تواند به مدارک در طراحی مداخلات هدفمند برای تسهیل ارتباط موثر با خانواده های با سبک های مختلف کمک نماید.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، تعامل والد-معلم ، مشارکت خانه و مدرسه ، فرزندپروری اقتدارمدار ، کیفیت ارتباط.