بررسی تاثیر یادگیری تجربی بر یادگیری و نقش معلمان در این فرآیند.

این مقاله به بررسی ابعاد چندلایه و پویای یادگیری تجربی به عنوان یکی از اصیل ترین و تاثیرگذارترین رویکردهای تربیتی در نظام های آموزشی نوین می پردازد و با بهره گیری از آخرین یافته های علوم اعصاب تربیتی، روان شناسی شناختی و پژوهش های معتبر بین المللی، استدلال می کند که یادگیری زمانی عمیق تر، پایدارتر و معنادارتر رخ می دهد که فرد مستقیما در تجربه ای عینی درگیر شده و سپس فرصت تامل، مفهوم سازی و کاربرد فعالانه آن تجربه را بیابد. این پژوهش تحلیلی-توصیفی با مرور نظام مند مطالعات انجام شده در دو دهه اخیر، نشان می دهد که یادگیری تجربی با فعال سازی هم زمان مدارهای حسی، حرکتی و شناختی مغز، ایجاد ارتباط عاطفی با محتوای یادگیری، و تقویت انگیزه درونی، تاثیرات عمیقی بر تعمیق یادگیری، پرورش مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله، و افزایش ماندگاری اطلاعات در حافظه بلندمدت دارد. در ادامه، نقش چندوجهی و سرنوشت ساز معلمان در طراحی، تسهیل و هدایت این فرآیند، از جمله ایجاد موقعیت های تجربی غنی، تسهیل گری تامل و بازاندیشی، و برقراری پیوند میان تجربه و مفاهیم نظری، به تفصیل مورد بحث قرار گرفته و چالش های متعدد پیش روی معلمان از جمله کمبود زمان، فشار برنامه درسی فشرده، ناآشنایی با مبانی نظری و عملی یادگیری تجربی، و دشواری های ارزشیابی اصیل شناسایی می شود. در پایان، راهکارهایی عملی و مبتنی بر شواهد برای توانمندسازی معلمان، بازطراحی برنامه درسی، و ایجاد بستر مناسب جهت بهره گیری اثربخش از ظرفیت های یادگیری تجربی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری تجربی ، چرخه یادگیری کلب ، یادگیری عمیق ، نقش معلم ، تسهیل گری ، تامل ، یادگیری موقعیتی ، یادگیری فعال.