پارادایم تمدنی عدالت اجتماعی در هندسه حکمرانی متعالی؛ سنتز دیالکتیک «اراده الهی-کنشگری انسانی» و مدل سازی پیشرفت در افق مقاومت

واکاوی بن بست های پارادایم های عدالت در نظام لیبرال-سرمایه داری و نارسایی های توزیعی در نظامات سوسیالیستی، ضرورت بازمهندسی عدالت اجتماعی را در چهارچوب «حکمرانی متعالی» ایجاب می کند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد سنتزپژوهانه، به دنبال تبیین مدلی بومی از عدالت است که میان مبانی هستی شناختی (توحید در ربوبیت) و ابعاد کارکردی (کارآمدی راهبردی) پیوند برقرار سازد. مسئله اصلی تحقیق این است که چگونه می توان با تکیه بر دیالکتیک «اراده الهی» و «کنشگری انسانی»، مدلی از پیشرفت طراحی کرد که هم زمان عدالت محور و مقاومت بنیان باشد. یافته های تحقیق نشان می دهد که عدالت در اسلام، نه یک وضعیت ایستای توزیعی، بلکه یک «فرایند تمدن ساز» است که از «عدالت کارگزاران» آغاز شده و به «عدالت در نظام بین الملل» در قالب گفتمان مقاومت ختم می شود. مدل پیشنهادی بر پنج رکن استوار است: «ولایت مداری»، «عقلانیت راهبردی»، «عدالت آموزشی استحقاقی»، «مقاومت اقتصادی» و «آرمان گرایی واقع بینانه». این پژوهش با بهره گیری از تجربه موفق «مکتب سلیمانی» به عنوان الگوی عینی حکمرانی متعالی، راهبردهای عملیاتی برای تحقق تمدن نوین اسلامی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

عدالت اجتماعی ، حکمرانی متعالی ، کنشگری انسانی ، پارادایم مقاومت ، مکتب سلیمانی