تحلیل رمان رویای تبت اثر « فریبا وفی» بر اساس نظریه سه سطحی ژرار ژنت

پژوهش حاضر به بررسی رمان رویای تبت اثر فریبا وفی از دیدگاه نظریه روایت­شناسی ژرار ژنت، نظریه­پرداز فرانسوی با تکیه بر مقاله معروف او «گفتمان روایت» می پردازد. هدف از این مطالعه، بازشناسی این اثر از منظر روایت شناسی با توجه به نوع روایت گری ویژه وفی و تحلیل آن می باشد. این تحلیل و تطبیق طبق نظریه سه سطحی ژنت از منظر زمان روایی، وجه روایت و صدای راوی، این رمان را مورد واکاوی قرار داده و با توجه به ساختار روایت این اثر، ویژگی های روایی آن را استخراج و دسته بندی کرده و به این نتیجه رسیده است که وفی در رویای تبت با انتخاب یک راوی با زاویه دید متغییر (دوم شخص و اول شخص) و ایجاد روایت چند وجهی که منجر به کانونی شدگی سه گانه اثر شده است و با استفاده از بازگشت های زمانی و ایجاد زمان های ثالث و روایت های فرعی، به شگرد روایی خاصی دست یافته، که با توجه به این­که روایت از حادثه پایانی آغاز شده است، این شیوه روایت گری به پیشبرد «تعلیق» و بازگشایی تدریجی آن در داستان کمک شایان توجهی کرده است.

کلیدواژه ها:

روایت شناسی ، ژرار ژنت ، داستان معاصر ، رویای تبت