شاخص ها و مصادیق سبک زندگی حلال در شهر و شهرنشینیاز منظر فرهنگ اسلامی ایرانی

هدف: از منظر آموزه های اسلامی، حیات طیبه، به عنوان نقطه مطلوب زندگی فردی و اجتماعی برای مسلمانان است. سبک زندگی حلال در شهرنشینی اسلامی- ایرانی، به عنوان یک پارادایم جامع، فراتر از ابعاد فردی و صرفا مصرفی، به بازتعریف تمامی شئون زندگی شهری شامل کالبد، اقتصاد، فرهنگ و روابط اجتماعی بر اساس موازین شرعی و ارزش های فرهنگی می پردازد. روش: این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی انجام شده است.یافته ها: نتایج نشان می دهد که شهر حلال، شهری است که در آن فضاهای فیزیکی و اجتماعی، از معماری و منظر شهری گرفته تا بازارها و اماکن فراغت، به گونه ای طراحی می شوند که تسهیل کننده تقوای جمعی و عمل به احکام باشند. مولفه های کلیدی این سبک، شامل اقتصاد مبتنی بر کسب حلال و مصرف متعهدانه، تعاملات اجتماعی بر اخوت و اعتماد، پوشش عفیفانه، تغذیه سالم و حلال، و گذران اوقات فراغت در قالب های سازنده و اخلاق مدار است. در عین حال، نهادهای حاکمیتی و حکمرانی شهری با وضع مقررات هوشمند و برنامه ریزی دقیق در حوزه هایی مانند تبلیغات، کاربری اراضی و نظارت بر بازار، نقش توانمندسازی را ایفا می کنند. اگرچه چالش هایی چون تهاجم فرهنگی، اقتصاد نامساعد و رسانه های مخرب، اجرای این الگو را با دشواری مواجه ساخته، اما راهبرد کلیدی، تلفیق حکمت دینی با دانش روز و مشارکت نهادهای آموزشی و خانواده در تربیت شهروند حلال محور است. در نتیجه، تحقق این سبک زندگی، نه یک انتخاب که ضرورتی اجتناب ناپذیر برای حفظ هویت اسلامی- ایرانی و تضمین سعادت جامعه در چارچوب مفهومی «حیات طیبه» است.

کلیدواژه ها:

حلال ، سبک زندگی ، شهر اسلامی ایرانی ، شهرنشینی ، فرهنگ اسلامی ایرانی ، حیات طیبه