نقش «زمان بندی تدریجی بازخورد معلم» در تنظیم بار شناختی و یادگیری مفهومی دانش آموزان

بازخورد معلم یکی از موثرترین مولفه های فرایند یاددهی–یادگیری است، اما اثربخشی آن به طور مستقیم به زمان بندی ارائه بازخورد وابسته است. در بسیاری از کلاس های مدرسه ای، بازخورد یا به صورت کاملا فوری و مداوم ارائه می شود یا با تاخیر زیاد و بدون ساختار مشخص. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–شناختی، به بررسی نقش زمان بندی تدریجی بازخورد معلم در تنظیم بار شناختی و ارتقای یادگیری مفهومی دانش آموزان می پردازد. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر نظریه بار شناختی، حافظه کاری، اثر فاصله گذاری و یادگیری خودتنظیم شده است. در این مقاله، مدلی مفهومی با عنوان LQFeedbackTimingLQ_{FeedbackTiming}LQFeedbackTiming ارائه می شود که کیفیت یادگیری را تابعی از تعادل بین بازخورد فوری، بازخورد تاخیری و استقلال تدریجی شناختی می داند. تحلیل نظری نشان می دهد که بازخورد فوری افراطی می تواند موجب افزایش بار شناختی اضافی شود، در حالی که بازخورد تاخیری هدایت شده، به تثبیت طرح واره ها و یادگیری مفهومی پایدار کمک می کند.واژگان کلیدی: بازخورد معلم، زمان بندی بازخورد، بار شناختی، حافظه کاری، یادگیری مفهومی