رابطه بین کاربست بازی های آموزشی و کیفیت ارتباطات عاطفی معلم-دانش آموز

در دنیای پیچیده امروز که دانش آموزان با حجم انبوهی از اطلاعات و انتخاب های دشوار مواجه هستند، توسعه مهارت های تصمیم گیری به یکی از الزامات اساسی نظام های آموزشی تبدیل شده است. این پژوهش به بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر پرورش این مهارت حیاتی در دانش آموزان می پردازد. اهمیت این مطالعه از آنجا ناشی می شود که نظام های آموزشی سنتی غالبا فاقد ابزارها و روش های کارآمد برای آموزش تصمیم گیری در موقعیت های پیچیده و واقعی هستند، در حالی که فناوری های هوشمند می توانند محیط های یادگیری غنی و شخصی سازی شده ای را برای تمرین این مهارت فراهم آورند. مساله اصلی این تحقیق، بررسی این تناقض ظاهری است که چگونه هوش مصنوعی که معمولا به عنوان ابزاری برای خودکارسازی تصمیم ها شناخته می شود، می تواند به تقویت قابلیت های تصمیم گیری مستقل در یادگیرندگان کمک کند. این مطالعه با استفاده از روش تحقیق ترکیبی (کیفی و کمی) و با بررسی نمونه ای از مدارس پیشرو نشان می دهد که سیستم های هوشمند از طریق شبیه سازی سناریوهای تصمیم گیری واقع گرایانه، ارائه تحلیل های پیش بینانه و بازخوردهای فوری، و طراحی چالش های تطبیقی می توانند به طور معناداری مهارت های تصمیم گیری دانش آموزان را بهبود بخشند. با این حال، چالش های مهمی همچون وابستگی بیش از حد به فناوری، مسائل اخلاقی مربوط به حریم خصوصی، و نیاز به حفظ جنبه های انسانی فرآیند تصمیم گیری نیازمند توجه ویژه هستند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی آموزشی ، مهارت های تصمیم گیری ، یادگیری تطبیقی ، شبیه سازی آموزشی ، پرورش شناختی